วกเขาถึงกับชะงัก ลูกกะจ๊อกที่เข้าไปโจมตีคนแรกถูกโยนออกจากร้านในสภาพเกือบเปลือย เหลือเพียงผ้าเตี่ยวหนึ่งผืนกันอุจาดเท่านั้น
จากนั้นก็ตามมาด้วยคนที่สอง และสาม…
เหล่าบ่าวไพร่ที่เดินอาดๆ เข้าร้านไปด้วยเสื้อผ้าเต็มยศ ถูกโยนออกจากร้านทีละคนในสภาพถูกแก้ผ้าใกล้ล่อนจ้อน ต่างหกคะมำหน้าทิ่มอยู่ในตรอก
“อุจาดตาเหลือเกิน” หนึ่งในผู้มุงดูที่เป็นสตรีอายหน้าแดง พร้อมเอามือสองข้างปิดใบหน้าของตนไว้กันภาพบัดสี กระนั้นนิ้วมือของนางก็ยังเปิดช่องพอให้ดวงตามองลอดออกมาได้… ใบหน้าแดงก่ำเหมือนลูกมะเขือเทศ
ซุนฉีเซี่ยงมองบ่าวไพร่ในสภาพเปล่าเปลือยลอยออกจากร้านที่ละคนสองคน เขาโกรธมากเสียจนหน้าเกือบม่วง
“ไอ้พวกปัญญาอ่อน! โง่จนคิดไม่ออกหรืออย่างไรว่าให้เข้าไปโจมตีพร้อมกันทีเดียว! จะเข้าไปทีละคนทำซากอะไร!”
เสียงโกรธเกรี้ยวของเขาทำให้บ่าวไพร่รู้สึกตัวตื่นทันที ต่างพากันมองหน้าเลิ่กลั่กไปมา แล้วกระโจนเข้าใส่เจ้าขาวพร้อมโบกไม้หน้าสามในมือไหวๆ ลูกน้องห้าคนกระโดดเข้าร้านแคบๆ พร้อมกันในคราวเดียว แต่ผลที่ออกมาก็ยังคงเดิม
ไม่ว่าจะเข้าไปมากเท่าไร คนที่ถูกโยนออกมาก็มีจำนวนเท่าเดิมเสมอ เสื้อผ้าของลูกกะจ๊อกทุกคนถูกเจ้าขาวเก็บเอาไว้ในท้อง ที่เดียวกับที่มันเอาไว้เก็บขยะ
ชายฉกรรจ์หนึ่งร้อยคนนอนโอดโอยอยู่บนพื้นภายในพริบตา
ซุนฉีเซี่ยงยืนขาสั่น ไม่เข้าใจแม้แต่น้อยว่าเกิดเหตุอาเพศอะไรขึ้นกันแน่…
แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับสามขั้นคลั่งยุทธการ
