ยังเผ่นหนีหากเจอเข้ากับคู่ต่อสู้ที่เป็นชายหนุ่มนับร้อย ชายหนุ่มไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าร้านอาหารเล็กๆ ในตรอกห่างไกลแห่งนี้ จะมีหุ่นเชิดเหล็กที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้
ปู้ฟางนั่งอย่างสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังเจ้าขาว มองดูภาพที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้นจนจบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
เขาเพียงแต่ลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางขี้เกียจและหาวออกมาหนึ่งที หลังจากที่บ่าวไพร่ทั้งหมดถูกกำราบเท่านั้น
ชายหนุ่มเดินออกมายืนหน้าร้านเล็กๆ ของเขา ก้มลงมองซุนฉีเซี่ยงที่กำลังมีสีหน้าบูดบึ้งถึงขีดสุด แล้วพูดสั่งเบาๆ “เจ้าขาว จับไอ้หมอนี่แก้ผ้าด้วย ไอ้นี่มันทำให้วันนี้ข้าหมดอารมณ์ทำอาหาร และคงกลับมาอารมณ์ดีไม่ได้หากไม่ได้สั่งสอนมันเสียหน่อย”
“รับทราบนายท่าน!”
เสียงจักรกลของเจ้าขาวดังตอบรับ สีหน้าของซุนฉีเซี่ยงเปลี่ยนไปทันที เขารีบหันหลังกลับเตรียมวิ่งหนี แต่แขนของเจ้าขาวกลับหลุดออกจากลำตัว พุ่งตรงไปสามสี่จั้งจับเอาเสื้อของซุนฉีเซี่ยงไว้ แล้วลากเข้าร้าน
“พวกที่เข้ามาก่อความไม่สงบในร้านเล็กๆ ของฟางฟางจะต้องโดนจับแก้ผ้าประจานต่อหน้าประชาชี” เจ้าขาวพูดด้วยเสียงจักรกล
ซุนฉีเซี่ยงอยากร้องไห้ให้รู้แล้วรู้รอด ชายหนุ่มรู้สึกราวกับตนเองกำลังโดนป้ายสี “เจ้าลากข้าเข้าร้านมาเองไม่ใช่รึ”
“ป้าบ!”
ร่างเปล่าเปลือยของซุนฉีเซี่ยงถูกโยนออกจากร้านหน้าจิ้มดินอีกครั้ง ชายฉกรรจ์ร่างเปลือยเปล่านับร้อยกองสุมกันเป็นทัศนียภาพ… อันแสนงดงาม
“โอ้… บัดสีเหลือเกิน!”
