ม่พรุ่งนี้”
เสียงของปู้ฟางดังลอดไม้กระดานที่ปิดสนิทออกมา ตามมาด้วยเสียงหาวหวอดใหญ่ จากนั้นก็เหลือเพียงความเงียบงัน
หลังจากนั้นไม่ว่าเจ้ารู่เก๋อจะเคาะเท่าไร ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ
สุนัขสีดำตัวใหญ่ที่นอนอืดอยู่หน้าร้านเหล่ตามองชายหนุ่ม จากนั้นก็หมอบลงไปนอนต่อดังเดิม นอกจากกินแล้วเจ้าสุนัขตัวนี้ก็ทำแค่นอนเท่านั้น เรียกได้ว่าเป็นสุกรในคราบสุนัขที่แท้จริง
เจ้ารู่เก๋อรู้ตัวในที่สุดว่าตนเองโดนปฏิเสธแล้วจริงๆ ชายหนุ่มไม่อยากจะเชื่อเลยว่าร้านกระจิริดในพื้นที่ห่างไกลความเจริญเช่นนี้จะกล้าปฏิเสธชายหนุ่มรูปงามอย่างเขา
ชายหนุ่มรู้สึกราวกับถูกศรปักอกอย่างไรอย่างนั้น
เขาเรียกเอาก้อนพลังปราณเที่ยงแท้ออกมาไว้ในมือด้วยพลังปราณระดับสามขั้นคลั่งยุทธการ หมายมั่นจะพังร้านให้กลายเป็นเศษซาก
แต่หลังจากที่คิดอยู่สักพักก็ล้มเลิกความพยายามลง
“ก็ได้! ข้าจะกลับมาใหม่พรุ่งนี้ จะได้รู้เสียทีว่าไอ้ร้านเส็งเคร็งเช่นใดกันที่กล้าปฏิเสธข้า!”
เจ้ารู้เก๋อเป็นบุตรชายของเสนาบดีฝ่ายซ้าย เป็นชายสูงศักดิ์ที่ทุกคนในนครหลวงต้องให้ความเคารพนับถือ แต่กลับถูกร้านอาหารรูหนูปฏิเสธซึ่งๆ หน้าให้อับอายเสียได้ เขารู้สึกเหมือนโดนตบหน้าอย่างไรอย่างนั้น
เจ้ารู้เก๋อที่กำลังหัวเสียสลายพลังปราณในฝ่ามือตน ก่อนหันหลังเดินจากไป
สุนัขสีดำตัวใหญ่นอนอืดอยู่หน้าร้านโดยไม่ขยับแม้กระผีกเดียว มันเหล่ตามองเจ้ารู่เก๋อที่เดินจากไป พร้อมกลอกตา…
ส่วนปู้ฟา
