ตกเป็นทาสของเงินตราโดยเด็ดขาด!”
ขณะที่ปู้ฟางกำลังทะเลาะกับตัวเองในใจ และกำลังจะเอ่ยปากตอบรับข้อเสนอของเจ้ารู่เก๋อ เสียงของระบบก็ปลุกให้เขากลับมาได้สติอีกครั้งอย่างทันท่วงที
เจ้ารู่เก๋อพอใจเป็นอันมากเมื่อเห็นสีหน้าลังเลใจของชายหนุ่ม เขารู้ทันทีว่าปู้ฟางกำลังจะตอบรับข้อเสนอนี้
ชายหนุ่มรูปงามคิดในใจ “เป็นแค่เก้าแก่ร้านเล็กกระจิริด กล้าดีอย่างไรมาพูดเรื่องหลักธรรมประจำใจกับข้า ไม่มีหลักการใดหรอกที่เงินทำลายไม่ได้! หากข้อเสนอนี้ใช้ไม่ได้ ข้าก็แค่ต้องเอาเงินฟาดหัวเพิ่มเข้าไปก็เท่านั้น!”
ปู้ฟางสูดหายใจเข้าลึก สีหน้าของเขาบูดเบี้ยวบึ้งตึงมากขึ้นไปอีก เขาเหลือบมองเจ้ารู่เก๋อที่กำลังแสดงสีหน้าของผู้ชนะ แล้วก็…
“ปัง!”
กระดานแผ่นสุดท้ายเลื่อนเข้ามาปิดทางเข้าร้านด้วยเสียงดังลั่นจนเจ้ารู่เก๋อสะดุ้ง
“เกิดอะไรขึ้นกัน เถ้าแก่ เจ้าจะไม่ให้ข้าเข้าไปหรอกหรือ เจ้ายังจะเปิดร้านให้ข้าอยู่หรือไม่” แล้วไอ้ที่เหมือนจะยอมโอนอ่อนผ่อนตามให้เมื่อครู่เล่า เหตุใดจึงไม่ประนีประนอมแล้ว เหตุใดจึงเปลี่ยนใจกลางอากาศเช่นนี้!
แม้เจ้ารู่เก๋อจะเป็นชายผู้มีสติอยู่เสมอ เขาก็ยังอดโมโหไม่ได้ แม้แต่ร้านอาหารระดับหนึ่งในเมืองอย่างร้านปักษาเพลิงนิรันดร์ยังไม่มีกฎบ้าบอมากมายเหมือนร้านเล็กๆ ร้านนี้เลย ชายหนุ่มไม่อยากจะเชื่อว่าร้านรูหนูในตรอกไกลความเจริญจะกล้าพูดเรื่องกฎเกณฑ์กับเขา!
“วันนี้หมดเวลาทำการแล้ว หากเจ้าอยากกิน ก็กลับมาให
