ยเหรียญทองเลยทีเดียว
ทุกคนที่นั่งอยู่ในร้านเล็กๆ แห่งนี้ต่างมีความคิดในใจของตนเอง
ทันใดนั้นกลิ่นหอมของอาหารก็ลอยล่องออกมาจากห้องครัว ราวกับเป็นผ้าไหมนุ่มนวลที่พุ่งเข้ามาสัมผัสใบหน้าพวกเขาอย่างอ่อนโยน
เซียวเสี่ยวหลงดื่มด่ำกับกลิ่นหอมนี้อย่างเต็มที่ “อ้า! กลิ่นนี้ กลิ่นที่น่าหลงใหลเหมือนความทรงจำในวัยเด็ก!”
ดวงตาของเซียวเยียนอวี่สว่างวาบด้วยความประหลาดใจ “นี่มัน… หอมเหลือเกิน!”
ซุนฉีเซี่ยงทำจมูกฟุดฟิด ก่อนที่ดวงตาของเขาจะลุกโชน “ดูเหมือนว่าไอ้ร้านรูหนูนี่จะมีดีอยู่เหมือนกัน! กลิ่นนี้… ช่างวิเศษเหลือเกิน!”
ปู้ฟางเดินออกจากห้องครัวด้วยท่าทางสบายๆ ท่ามกลางสายตาสามคู่ที่จับจ้อง
“นี่ข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงที่เจ้าสั่ง กินให้อร่อยล่ะ” ปู้ฟางถือชามกระเบื้องสีฟ้าขาวเอาไว้ในมือ กลิ่นหอมหวนชวนฝันลอยล่องออกจากชามนั้น ก่อเป็นหมอกสีขาวเบื้องบนชามที่บดบังหน้าตาของอาหารเอาไว้
เมื่อปู้ฟางวางชามกระเบื้องสีฟ้าขาวลงตรงหน้าเซียวเยียนอวี่ กลิ่นหอมหวนเข้มข้นก็พุ่งเข้าหานางเหมือนพายุที่กรรโชกแรง
กลิ่นนั้นลอยเข้าจมูกของเซียวเยียนอวี่เหมือนสายธารที่ประสานกันทะเล ลมอ่อนๆ ยกเอาผ้าคลุมหน้าสีชมพูของนางขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าสะสวย
โครก
เซียวเยียนอวี่กลืนน้ำลายเอื๊อก เสียงท้องร้องแผ่วเบาลอยออกมาจากท้องของนาง ใบหน้าสวยเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความอาย
การที่ข้าวผัดไข่หนึ่งชามทำให้ผู้ฝึกตนระดับสี่ขั้นจิตยุทธการรู้สึกหิวได้นั้
