ได้สนใจอะไรมากนัก ในเมื่อซุนฉีเซี่ยงสั่งอาหารแล้วเขาก็จะทำให้กิน ใครก็ตามที่เข้ามาในร้านย่อมถือว่าเป็นลูกค้า ปู้ฟางไม่ได้กลัวว่าจะมีคนมาสร้างเรื่องที่ร้าน เนื่องจากร้านของเขามีระบบที่สร้างขึ้นเพื่อจัดการปัญหาจำพวกนี้อย่างเด็ดขาดโดยเฉพาะ
“โปรดรอสักครู่”
จากนั้นชายหนุ่มก็เดินเข้าครัวไปโดยไม่พูดอะไรอีก
“เยียนอวี่ เหตุใดหญิงงามอย่างเจ้าจึงมาเหยียบสถานที่รูหนูเช่นนี้แค่เพื่อกินข้าวผัดไข่โง่ๆ หนึ่งชามกัน!” ขณะที่รออาหาร ซุนฉีเซี่ยงก็เกิดเบื่อขึ้นมา เขาหันหน้าไปหาเซียวเยียนอวี่ผู้สง่างามที่นั่งอยู่ใกล้ๆ แล้วเริ่มต้นบทสนทนา
แต่เซียวเยียนอวี่กลับนั่งนิ่งเหมือนรูปปั้นอยู่ตรงนั้น ทำเป็นไม่ได้ยินอีกฝ่ายโดยสิ้นเชิง
ซุนฉีเซี่ยงเคยชินกับการถูกเซียวเยียนอวี่เมินอยู่เป็นทุนเดิม จึงไม่ได้คิดมากอะไร นี่เป็นปฏิกิริยาที่เขาเจอบ่อยจากการตามรังควานสาวงาม ด้วยเหตุนี้เขาจึงหันไปมองรอบๆ ร้านต่อด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่ชอบใจ
เมื่อซุนฉีเซี่ยงหันไปเจอราคาที่เขียนอยู่บนรายการอาหาร ดวงตาของเขาก็ฉายแสงเย้ยหยันออกมา
เซียวเสี่ยวหลงนั่งอยู่มุมหนึ่งด้วยความรู้สึกหดหู่ เขามองเซียวเยียนอวี่อย่างอาฆาตแค้น พี่สาวคนพาลของเขาแย่งผลึกไปเสียหมด จนตอนนี้เหลือเพียงเหรีญทองให้ใช้เท่านั้น เขาจึงสั่งได้แค่บะหมี่แห้งคลุกหนึ่งชาม
แม้จะไม่ใช่ข้าวผัดไข่ แต่อาหารจากร้านเดียวกันก็คงยอดเยี่ยมไม่ต่างกัน อย่างไรเสีย… มันก็มีราคาถึงร้อ
