นที่ปู้ฟางบอกราคาออกมา สีหน้าของเขาก็แข็งทื่อไปทันที เขาหันกลับมามองปู้ฟางด้วยสายตาเหมือนกำลังมองคนสติไม่สมประกอบ
“เจ้าคิดว่าข้าโง่รึ กับอีแค่ข้าวผัดไข่สองชาม ผัดผักหนึ่งจาน กับบะหมี่แห้งคลุกอีกชาม เอาบ้าอะไรมาเก็บเงินสิบเอ็ดผลึกสองร้อยเหรียญทอง ถ้ามีน้ำหน้ามารีดทรัพย์ก็เลือกเหยื่อให้มันดีๆ หน่อย บังอาจมาหลอกเอาเงินข้ารึ”
ซุนฉีเซี่ยงตะโกนออกมาเสียงดังลั่น แม้ตัวเขาเองจะร่ำรวยเงินทองมากเหลือ แต่ก็ไม่ได้โง่เง่าไร้ปัญญา
“แล้วเจ้าล่ะตาบอดรึ ราคามันก็เขียนอยู่บนนั้น หากไม่สั่งก็ไสหัวออกไปเสีย!” ความอดทนของปู้ฟางหมดลงในที่สุด เขาไม่ปรานีแม้กระทั่งลูกค้าตนเอง ชายผู้ซึ่งใฝ่ฝันอยากเป็นพ่อครัวเทพย่อมต้องมีศักดิ์ศรีเป็นธรรมดา
“อย่ามาแสร้งทำเป็นคนรวยเลยถ้าความจริงถังแตก”
ตอนที่เซียวเสี่ยวหลงเห็นปฏิกิริยาตอบกลับของซุนฉีเซี่ยงนั้น เขาแทบหัวเราะออกมาเสียงดัง นั่นก็เพราะตัวเขาเองก็มีปฏิกิริยาไม่ต่างกันตอนที่เห็นราคาอาหารครั้งแรก เมื่อได้มาเห็นการแสดงออกเช่นเดียวกันนี้บนใบหน้าคนอื่น เขาก็รู้สึกพึงพอใจอย่างประหลาด
“ถังแตกรึ น่าหัวเราะให้ฟันหลุด! คนอย่างข้าเอาเงินมาทับเจ้าจนตายก็ยังได้! เลิกพล่ามไร้สาระได้แล้ว! เอาจานแรกออกมาก่อน! ข้ามีปัญญาจ่ายแล้วกัน!” ซุนฉีเซี่ยงเหล่ตามองเซียวเสี่ยวหลงด้วยความเกลียดชัง ก่อนจะกางพัดกระดาษออกพัดวีตนเองขณะเอื้อนเอ่ย
เขาทำตาล่อกแล่กไปมาราวกับกำลังคิดอะไรอยู่
ปู้ฟางไม่
