ตาลง ก่อนถอนหายใจออกมา
……
เซียวเสี่ยวหลงกลับมาถึงจวนแม่ทัพซึ่งเป็นบ้านของเขา แต่ชายหนุ่มดูจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวนัก พลังปราณเที่ยงแท้ที่ยังคงปั่นป่วนอยู่ในร่างกายทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังฝันไป
“ข้าฝ่าทางตันมาได้แค่เพราะกินข้าวผัดไข่เข้าไปหนึ่งชาม เรื่องนี้มัน… ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ ” เซียวเสี่ยวหลงนึกย้อนไปถึงรสชาติของข้าวผัดไข่ จิตใจของเขาหมกมุ่นอยู่กับภาพของตนเองที่กำลังล่องลอยแหวกว่ายในทะเลกลิ่นหอมชวนน้ำลายไหล
จวนแม่ทัพนั้นมีขนาดใหญ่โต เซียวเสี่ยวหลงเดินผ่านข้ารับใช้หลายคนระหว่างทาง เมื่อข้ารับใช้สาวเห็นสีหน้าของชายหนุ่มก็อดป้องปากด้วยความตกใจไม่ได้
“นายน้อยเซียวเป็นอะไรไปน่ะ”
“เหตุใดจึงทำหน้าตาท่าทางน่าขนลุกเช่นนั้น!”
“ให้ตายสิ! น่ากลัวเป็นบ้า! ภาพอันแสนสวยงามที่ข้ามีต่อนายน้อยเซียวพังป่นปี้หมดแล้ว หมดกัน รักแรกของข้า!”
……
เสียงซุบซิบของเหล่าข้ารับใช้ทำให้เซียวเสี่ยวหลงกลับมาได้สติอีกครั้ง เมื่อเห็นคนเหล่านั้นกำลังมองเขาด้วยสายตาประหลาดใจ ชายหนุ่มก็รีบเดินหนีให้พ้นจากระยะสายตาพวกเขาทันที
เซียวเสี่ยวหลงนั่งขัดสมาธิหลับตาอยู่ในห้องที่ดูเรียบง่าย พลังปราณเที่ยงแท้ในกายเขายังคงหมุนวนไหลเวียนไปมา ผิวของชายหนุ่มส่องแสงเรืองรองเปล่งประกาย ส่งให้ตัวเขาดูราวกับเทพศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่ปาน
กระแสพลังระเบิดออกจากแก่นพลังในกายชายหนุ่ม ก่อนหลั่งไหลเข้าไปในอวัยวะส่วนต่างๆ รวมถึงจุดตันเถียนบนร
