เซียวเสี่ยวหลงตื่นเต้นเป็นอันมาก ใบหน้าขาวใสของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำเหมือนใบหน้าของสาวงาม ทำให้ตัวเขาดูน่าหลงใหลยิ่งนัก จนไม่ว่าใครเห็นก็ต้องอยากกลืนกินชายหนุ่มเข้าไปทั้งตัว
แม้แต่ตัวปู้ฟางเองยังรู้สึกเช่นเดียวกัน ความคิดแล่นเข้ามาในจิตใจของชายหนุ่ม “ไอ้บ้าเอ๊ย! ข้าอุตริคิดอะไรเช่นนั้นเข้าไปได้อย่างไรกัน!”
ปู้ฟางส่ายศีรษะอย่างแรงเพื่อกำจัดความคิดน่าขนพองสยองเกล้าออกไปจากสมอง “ไอ้นี่มันเป็นผู้ชายหน้าสวย ไม่ใช่ผู้หญิง!”
“ข้าต้องสงบจิตใจไว้ ข้าต้องชอบสตรีต่อไป!”
ด้วยเหตุนี้ปู้ฟางจึงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ดังเดิม เขามองเซียวเสี่ยวหลงที่กำลังตื่นตกใจแต่ดูแล้วชวนหลงใหลตรงหน้าด้วยสายตาไม่รู้สึกรู้สา
“บอกข้ามาเสีย! นี่มันไม่ใช่ข้าวผัดไข่ปกติอย่างแน่นอน! ข้ารู้สึกได้ว่าพลังปราณเที่ยงแท้ภายในกายข้าเขยิบขึ้นจนใกล้จะบรรลุแล้ว!” ปากของเซียวเสี่ยวหลงสั่นระริก ดวงตาสว่างโชติช่วง
ในฐานะอัจฉริยะแห่งนครหลวงและบุตรชายของแม่ทัพใหญ่ เซียวเสี่ยวหลงเก่งกล้าสามารถทั้งด้านอักษรศาสตร์และการยุทธ์ พลังปราณของเขาอยู่ในขั้นสูงสุดของระดับสอง ที่ชื่อว่าขั้นเจ้ายุทธการ เรียกได้ว่าชายหนุ่มจัดอยู่ในกลุ่มผู้แข็งแกร่งในหมู่บุตรธิดาของขุนนางในนครหลวงด้วยกันเอง
ทว่าหลังจากที่เซียวเสี่ยวหลงกินข้าวผัดไข่เข้าไปนั้น เขาก็รู้สึกได้ว่าพลังปราณเที่ยงแท้ในร่างกายตนพุ่งขึ้นอย่างก้าวกระโดด หนึ่งเดือนที่ผ่านมาระดับพลังปราณของเขานิ่
