งเปล่าเบื้องหน้าสุนัขสีดำตัวใหญ่ รู้สึกราวกับว่าหัวใจถูกปักด้วยลูกศรที่มองไม่เห็น
“อุตริเอาข้าวผัดไข่ที่ล้ำค่าเช่นนี้มาให้หมากิน! เสียของเป็นบ้า! ฮึ่ม!”
เจ้าสุนัขสีดำตัวใหญ่ทำตัวขี้เกียจยิ่งกว่าเดิมหลังจากที่กินข้าวหมด มันเลียอุ้งเท้าของตนเองและนอนนิ่งอยู่บนพื้น เมื่อเซียวเสี่ยวหลงเดินผ่านมัน เจ้าสุนัขก็เหลือบตามองชายหนุ่มและไม่สนใจใยดีอีก
ชายหนุ่มหน้าสวยตัดสินใจเพิกเฉยแล้วจากร้านอาหารเล็กๆ แสนพิเศษในตรอกไร้ผู้คนไป
ปู้ฟางลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปเก็บชามเบื้องหน้าเจ้าดำ เขาปิดทางเข้าร้านเพื่อปิดร้านสำหรับวันนี้
หลังจากที่ชายหนุ่มวางชามลงไปในเครื่องล้างจานที่ระบบมอบให้เรียบร้อยแล้ว เขาก็จัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ปู้ฟางเดินกลับไปที่ห้องของตนเองด้วยความคาดหวัง
“นายท่าน ขอแสดงความยินดีที่ท่านทำภารกิจแรกของระบบเสร็จสิ้น จนได้รับรางวัลตอบแทนในที่สุด นายท่าน ขอแสดงความยินดีที่ท่านมีลูกค้าคนแรก และได้ก้าวเท้าก้าวแรกไปบนเส้นทางการเป็นพ่อครัวเทพ”
ปู้ฟางนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องนอนด้วยความตื่นเต้น เสียงเรียบเฉยดังขึ้นในศีรษะของเขา
“ฮี่ๆ ! มาเสียที! จะได้รางวัลอะไรกันนะ ตื่นเต้นเป็นบ้า!”
ดวงตาของชายหนุ่มทอแสงอ่อน เขาลูบฝ่ามือเข้าด้วยกันด้วยความตื่นเต้น ภาพลักษณ์ภายนอกที่แสนสงบนิ่งซึ่งแสดงให้เห็นก่อนหน้านี้พลันมลายหายไปอย่างสิ้นเชิง
………………………….
