ฝันหวานว่าวันหนึ่ง ร้านของเขาจะขายดีเป็นเทน้ำเทท่าเหมือนร้านปักษาเพลิงนิรันดร์บ้าง
“นายท่าน ในฐานะพ่อครัวที่มาดหมายจะเป็นพ่อครัวเทพ ณ โลกในจินตนาการแห่งนี้ ท่านจะมามัวอิจฉาร้านอาหารอื่นไม่ได้ จงพยายามให้มากขึ้นอีกเพื่ออนาคตอันรุ่งโรจน์ของท่านเอง!”
เสียงจักรกลแสนเคร่งขรึมจากระบบนักชิมดังสะท้อนในศีรษะของปู้ฟางเพื่อเตือนสติ ชายหนุ่มชินกับปรากฏการณ์นี้เสียแล้ว ตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ทุกครั้งที่เขานึกอิจฉาร้านปักษาเพลิงนิรันดร์ เสียงนี้จะดังขึ้นให้กำลังใจเขาเสร็จสรรพ
ดูจากปฏิกิริยาตอบโต้นี้แล้ว ดูเหมือนว่าระบบนักชิมมีลักษณะค่อนข้างคล้ายมนุษย์ทีเดียว
ปู้ฟางกำลังนั่งบนเก้าอี้นอกร้าน ซึมซับแสงแดดอุ่นเข้าร่างกาย เขาอดไม่ได้ที่จะเลื่อนตัวลงไปเล็กน้อย พร้อมทั้งยกขาขึ้นมาขดไว้จนกลายเป็นนอนอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทางแสนสบาย
ตอนนี้ไม่มีมนุษย์แม้แต่คนเดียวอยู่ในตรอก
“ผ่านไปอีกวันโดยไร้แม้แต่เงาลูกค้า” ปู้ฟางคิดเสียงดัง เขาเอียงคอแล้วหาวออกมา
เจ้าสุนัขสีดำตัวใหญ่ที่กำลังนอนอยู่บนพื้นพลันเหลือบตามองปู้ฟาง ก่อนจะหันกลับไปทำกิจวัตรของมันตามเดิม
ในตอนที่ชายหนุ่มกำลังจะผล็อยหลับไป เสียงฝีเท้าก็ทำให้เขาสะดุ้งตื่น ปู้ฟางค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน เขามองเห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลากำลังเดินผ่านไป ชายผู้นั้นสวมชุดจอมยุทธ์รัดรูปสำหรับการฝึกซ้อม
“อะไรกันนี่ มีคนโง่พอจะมาเปิดร้านอาหารในตรอกที่แทบไม่มีคนเดิ
