ระทงลอยคว้างอยู่อย่างประณีตงดงาม
เห็นเพียงเทียนไขที่ถูกจุดในกระทงเหล่านี้ ทำให้ดอกบัวคล้ายเบ่งบานอวดโฉมกลางค่ำคืนอย่างงดงาม!
เมื่อหาตำแหน่งที่เหมาะสมได้ เล่อเหยาเหยาก็หยิบเทียนจุดกระทงของตน ปล่อยลงในแม่น้ำ เห็นกระทงของตนไหลไปตามสายน้ำ พลันพนมมือขึ้นอธิษฐานอย่างจริงใจครู่หนึ่ง จากนั้นก็ลืมตาขึ้น
ชำเลืองมองเห็นตงฟางไป๋ที่อยู่ด้านข้างกำลังโค้งตัวลง ปล่อยกระทงของตนลงในแม่น้ำพลันแปลกใจ เล่อเหยาเหยาจึงเอ่ยถามขึ้นว่า
“พี่ไป๋ ปีนี้ท่านขอพรสิ่งใดหรือ”
เมื่อได้ยินคำพูดของเล่อเหยาเหยา ตงฟางไป๋มีสีหน้าตะลึงงัน พลันยกริมฝีปากแดงขึ้น ยิ้มอย่างสง่าอบอุ่น
แต่ตงฟางไป๋ยังไม่ทันเอ่ยปากออกมา หนานกงจวิ้นซีที่อยู่ด้านข้าง กลับคล้ายเป็นพยาธิในท้องของตงฟางไป๋ เอ่ยปากขึ้นมาว่า
“นี่ไม่ต้องพูดหรอก ต้องหวังให้พบน้องสาวที่สูญหายไปหลายปีของเขาแน่นอน!”
เพราะความปรารถนาในหลายปีนี้ของตงฟางไป๋ คือสิ่งนี้มาตลอด
เล่อเหยาเหยาเมื่อได้ยิน ขมวดคิ้มเข้มเล็กน้อย สายตามองไปยังตงฟางไป๋อย่างไม่ลดละ
แม้ปกติชายหนุ่มตรงหน้าจะดูสดใส ทว่าความจริงเขาไม่อยากเผยความทุกข์ในใจตนออกมา
พอคิดถึงตรงนี้ เล่อเหยาเหยาคล้ายฉุกคิดขึ้นได้ จึงเอ่ยถามขึ้น
“ยังไม่พบน้องสาวท่านหรือ!”
หลายวันก่อนตงฟางไป๋ก็เอ่ยถึงเรื่องน้องสาวที่สูญหายไปเมื่อหลายปีก่อนกับเธอ ดังนั้นสำหรับเรื่องนี้ เล่อเหยาเหยาจึงไม่แปลกใจ
แต่เห็นตงฟางไป๋ไม่เคยล้มเลิกในการตามหาน้องสาวข
