องตน ทำให้เธอเห็นใจตงฟางไป๋อย่างมาก
หากตามหาไม่พบตลอดชีวิตล่ะ! ตงฟางไป๋ต้องเสียใจอย่างมากแน่นอน!
เล่อเหยาเหยาคิดในใจ เห็นตงฟางไป๋หลังได้ยินคำพูดของเธอ เพียงพยักหน้าเบาๆ แววตาปรากฏความเสียใจขึ้นมา
เล่อเหยาเหยาเห็นท่าทางเสียใจของตงฟางไป๋ ในใจอดห่วงใยไม่ได้ ดังนั้นเพื่อปลอบใจตงฟางไป๋ จึงเอ่ยปากโดยไม่คิดขึ้นว่า
“หากข้าคือน้องสาวของท่านคงดียิ่งนัก”
เช่นนี้ เขาไม่ต้องตามหาอย่างยากลำบากเช่นนั้น
ความจริง เล่อเหยาเหยาพูดเช่นนี้ ทว่าในใจกลับไม่ได้คิดมากสิ่งใด เพราะเธอทราบว่าเวลานี้ความจริงคงไม่บังเอิญเช่นนั้น เธอจะเป็นน้องสาวของตงฟางไป๋ได้อย่างไร!
คิดไม่ถึง หลังเธอเอ่ยประโยคนี้จบ ตงฟางไป๋ที่อยู่ด้านข้าง กลับมีสีหน้าตะลึงงัน เห็นชัดว่าถูกประโยคนี้ของเล่อเหยาเหยาทำให้ตกตะลึง
ทว่าตงฟางไป๋ตะลึงอยู่เพียงชั่วขณะ พลันได้สติ แต่สายตาที่มองเล่อเหยาเหยากลับดูลึกลับ
ตงฟางไป๋ไม่เอ่ยสิ่งใดออกมา กลับเป็นหนานกงจวิ้นซีที่อยู่ด้านข้าง เมื่อได้ยินคำพูดของเล่อเหยาเหยาทนไม่ไหว จึงหัวเราะเสสรวลขึ้นมา
“ฮ่าๆ เจ้าบ่าวผู้นี้ พูดจาน่าขันนัก เจ้าจะเป็นน้องสาวของไป๋ได้เช่นไร น้องสาวเขาเป็นสตรี ส่วนเจ้าเป็นขันที จริงๆ เลย!”
“ฮึ บ่าวเพียงพูดเท่านั้น หรือแค่พูดก็ไม่ได้!”
เห็นหนานกงจวิ้นซีหัวเราะอย่างไม่เกรงใจ ตอนนี้เล่อเหยาเหยาจึงขบคิด และรู้สึกว่าประโยคนี้ของตนน่าขันเล็กน้อย
เพราะเธอตอนนี้ในสายตาของทุกคนบนโลก คือขันทีน้อ
