่วพื้นดินจนราวปกคลุมด้วยหมอกควัน
เมื่อนึกถึงเหล่าดอกโบตั๋นที่เพิ่งนำเข้ามาใหม่หน้าตำหนัก พลันถือถังและกระบวย คิดออกไปรดน้ำดอกไม้
เห็นเพียงเมื่อเล่อเหยาเหยาไปถึงหน้าตำหนัก ด้านหน้านั้นไร้ผู้คน
เพราะตำหนักหย่าเฟิงไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้ามาสร้างความวุ่นวาย
คนที่พักในตำหนักหย่าเฟิงตอนนี้ มีเพียงพญายม เหม่ย ซิง และเธอ รวมทั้งหมดสี่คน
ทุกวันเมื่อพญายมออกไปด้านนอก เหม่ยและซิงก็มีภารกิจที่แตกต่างกันเช่นกัน จึงไม่อยู่ในวังอ๋อง บางครั้งอาจไม่กลับมาหลายวัน นั่นก็มีความเป็นไปได้
เล่อเหยาเหยาจึงเดินทอดน่องอย่างมีความสุข เวลานี้เห็นเพียงเธอกำลังวางถังน้ำลง จากนั้นหยิบกระบวยรดน้ำดอกไม้ไม่หยุด
เวลานี้เป็นช่วงฤดูร้อน ดอกโบตั๋นจึงกำลังเบ่งบาน
ดอกใหญ่สีสันงดงาม ชูช่ออวดโฉมมากมาย เย้ายวนใจยิ่งนัก
เล่อเหยาเหยารดน้ำดอกไม้ พลางมองดอกโบตั๋นที่กำลังเบ่งบานนี้ จนอดนึกถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมาไม่ได้
คิดไปแล้ว ดอกโบตั๋นที่ชูช่องดงามนี้ ดูคล้ายเหนียนซูหลานอย่างยิ่ง
[1] แม่น้ำรั่วสามพันลี้ เพียงหนึ่งจอกก็ดับกระหาย หมายถึง ผู้คนบนโลกนี้มีมากมาย แต่ข้าต้องการเพียงเจ้าคนเดียว[2] ดอกไม้ร่วงมีความนัย สายน้ำไหลผ่านเลยไป กลับไร้ใจตอบไม้งาม เปรียบเปรยถึงความรักข้างเดียว
[1] แม่น้ำรั่วสามพันลี้ เพียงหนึ่งจอกก็ดับกระหาย หมายถึง ผู้คนบนโลกนี้มีมากมาย แต่ข้าต้องการเพียงเจ้าคนเดียว
[2] ดอกไม้ร่วงมีความนัย สายน้ำไหลผ่านเลยไป กลับไร้ใ
