ยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “แต่แน่นอน หากเจ้ายอมบอกข้าว่าเจ้าเป็นใคร บอกข้อตกลงระหว่างเจ้ากับยอดเขาเสินม่อมา ข้าก็จะปล่อยนางไป แล้วก็จะไว้ชีวิตเจ้าด้วย”
ซูจึเย่รู้สึกหมดคำพูด เขายิ้มพลางส่ายศีรษะ หมุนตัวเดินไปทางแม่น้ำชิงชุน
เสียงกระบี่ดังขึ้น จากนั้นก็มีเสียงโอดครวญดังขึ้น
บนร่างกายของแม่เล้าผู้นั้นมีรูเลือดปรากฏขึ้นมารูหนึ่ง เจ็บปวดเป็นอย่างยิ่ง เส้นผมตรงหน้าผากเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ซูจึเย่หยุดฝีเท้า มองไปทางหม่าหวาแล้วกล่าวว่า “นางเป็นแค่หญิงคณิกาธรรมดา ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับข้า”
หม่าหวากล่าวว่า “บางทีอาจจะเป็นเช่นนั้นจริง แต่ถึงอย่างไรข้าก็ต้องลองให้ถึงที่สุด อีกประเดี๋ยวข้าจะลองใช้กระบี่เฉือนเนื้อของนางออกมาดู เจ้าว่าข้าจะเฉือนได้กี่ชิ้น?”
ซูจึเย่กล่าวว่า “ผู้คนพากันบอกว่าพวกข้าคือมารชั่ว แต่ตอนนี้ดูแล้ว ศิษย์ชิงซานอย่างพวกเจ้านี่ชั่วช้ากว่าข้ามากนัก”
หม่าหวากล่าวว่า “ขอเพียงเดินไปบนทางที่ถูกต้อง ก็อย่าได้ถามถึงเหตุผล หากสามารถใช้ชีวิตของนางมาจับมารชั่วอย่างเจ้าได้ การตายของนางก็ถือว่าคุ้มค่า”
ศิษย์หนุ่มสองสามคนของยอดเขาเหลี่ยงว่างต่างคิดในใจว่าคำพูดนี้ของศิษย์พี่มีเหตุผล หากคิดจะกำจั
