เรียนรู้ที่จะเงียบปาก ยังมีอีกความหมายถึงก็คือเรียนรู้ที่จะหยุดมือ
ไม่ว่าจะเป็นตระกูลกู้หรือว่าเรือนเป่าซู่ ขอเพียงมีความเกี่ยวข้องกับยอดเขาเสินม่อ คนในชิงซานก็ต้องเรียนรู้ที่จะไม่สอดมือเข้ามายุ่ง
มิเช่นนั้นแล้วมือของพวกเขาก็จะถูกจัวหรูซุ่ยตัดออกเหมือนอย่างกระบี่ของเจี่ยนหรูอวิ๋นในวันนี้
โฆยวซือลั่วมองดูจัวหรูซุ่ยที่อยู่บนเวทีพลางถอนใจออกมา กล่าวว่า “ต่อให้เจ้าไม่คิดว่าตัวเองเป็นคนของยอดเขาเหลี่ยงว่าง แต่เจ้าเองก็ไม่ใช่ศิษย์ของยอดเขาเสินม่อเช่นเดียวกัน”
ในเมื่อเจ้าไม่ใช่คนของยอดเขาเสินม่อ แล้วทำไมถึงใช้วิธีการที่รุนแรงเช่นนี้มาออกหน้าแทนพวกเขา
จัวหรูซุ่ยวางตะเกียบลงแล้วหยิบเอาผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดปาก แต่กลับพบว่าผ้าขนหนูในเย็นลงแล้ว จึงส่งสายตามองไปทางเจ้าเรือนเป่าซู่อย่างเงียบๆ จากนั้นกล่าวว่า “ตอนที่ศิษย์พี่หนานซานให้ข้าตามปรมาจารย์อาจิ่งหยางออกไป เขาก็รู้แล้วว่าข้าจะทำอย่างไร”
หม่าหวากล่าวด้วยสีหน้าที่ไม่รู้ว่าดีใจหรือผิดหวังว่า “ต่อให้วันนี้พวกเจ้าไล่พวกข้ากลับไปได้ แล้วถ้าหากอาจารย์ออกหน้าจะทำอย่างไร?”
“หากถึงวันนั้นจริงๆ พวกข้าก็คงได้แต่ต้องขอให้ท่านไป๋กุ่ยออกหน้า ให้ทุกคนค่อยๆ คุยกัน”
คน
