ที่สามารถพูดจาข่มขู่ได้อย่างเป็นมิตรเช่นนี้ย่อมต้องเป็นกู้ชิง
หม่าหวาและศิษย์ของยอดเขาเหลี่ยงว่างนิ่งเงียบไปอีกครั้ง
หากเป็นแบบนั้น สำนักชิงซานก็ได้แต่ต้องเชิญให้ท่านเย่เซี่ยวออกหน้าเท่านั้นแล้ว แต่ปัญหาก็คือใครจะไปเชิญท่านเย่เซี่ยวได้?
คนที่สามารถเอาผู้พิทักษ์ของชิงซานมาเฝ้าบ้าน แล้วก็ยังเอามาใช้ต่อสู้ได้….ก็คงจะมีแค่เพียงคนของยอดเขาเสินม่อเท่านั้น
เจี่ยนหรูอวิ๋นยืนขึ้นมา เช็ดคราบเลือดบนใบหน้าแล้วเก็บกระบี่ที่เสียหายอย่างหนักกลับมา จากนั้นจ้องมองจัวหรูซุ่ยแล้วกล่าวว่า “สักวันข้าต้องฆ่าเจ้าปีศาจกระบี่ัตัวนั้นให้ได้”
จัวหรูซุ่ยกล่าวอย่างเห็นใจว่า “ขอให้ท่านทำสำเร็จ”
ด้านนอกเรือนเป่าซู่พลันมีเสียงโวยวายดังขึ้นมา คล้ายมีคนกำลังคุกเข่าอยู่หน้าเรือนพลางตะโกนอะไรบางอย่าง
หม่าหวาเงี่ยหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าพลันเปลี่ยนไปทันที เขาหันมามองกู้ชิงและจัวหรูซุ่ย
ในคืนนี้เอง ตระกูลเจี่ยนและตระกูลหม่าได้มีคนสำคัญตายไปเจ็ดคน คนเหล่านั้นบางคนเป็นก้งเฟิ่ง บางคนเป็นคนสำคัญในตระกูล
หลายปีมานี้ตระกูลเจี่ยนและตระกูลหม่าถูกกดขี่เอาไว้อย่างหนัก ไม่ง่ายเลยกว่าที่ช่วงนี้จะได้มีโอกาสลืมตาอ้าปาก และในการฟื้นฟูตระกูลขึ้
