รตถานนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “ข้าให้โลกมองข้าอย่างไร ข้าก็เป็นอย่างนั้น คนในกระจกก็คือคนนอกกระจก”
ฉานจึชื่นชมคำพูดประโยคนี้อย่างมาก
นักพรตถานกล่าวต่อว่า “แต่นักพรตไท่ผิงไม่มีทางปล่อยให้เขากลับชิงซาน และหยวนฉีจิงก็ไม่มีทางอยู่ไปได้ตลอด”
วันที่หยวนฉีจิงตายก็คือวันตายของจิ๋งจิ่ว
ฉานจึกล่าวว่า “เขาตายยาก”
นักพรตไป๋กล่าวว่า “กระบี่สวรรค์กลายเป็นปีศาจ ในการบำเพ็ญเพียรช่วงแรกจะได้เปรียบอย่างมาก แต่ถ้าอยากจะทะลวงสวรรค์กลับยากลำบากยิ่งนัก เพราะพลังวิญญาณในฟ้าดินมีไม่เพียงพอ”
ในโลกแห่งการบำเพ็ญพรตตอนนี้ คนที่เข้าใจสถานการณ์ในการบำเพ็ญเพียรของจิ๋งจิ่วมากที่สุดนั้นหาใช่เจ้าล่าเยวี่ยไม่ เพราะสภาวะของนางยังไม่สูงพอ หากแต่เป็นอาต้า
อาต้าเคยเห็นจิ๋งจิ่วดึงเอาสายฟ้ามาใช้ในการบำเพ็ญเพียรหลายครั้ง ตอนนั้นมันเคยแสดงความเป็นห่วงด้วย
นักพรตถานไม่เคยเห็นแม้กระทั่งหน้าของจิ๋งจิ่ว แต่กลับทราบถึงปัญหาที่สำคัญที่สุดของเขา
ตอนนี้เรือนจิ่งหยวนที่อยู่ด้านนอกเมืองอวิ๋นจี๋ดูเหมือนจะกลายเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของโลกบำเพ็ญพรต แต่ถ้าเกิดหยวนฉีจิงตายไปล่ะ?
ฟางจิ่งเทียนจะปล่อยเขาหรือเปล่า?
เมื่อถึงตอนนั้นจิ๋งจิ่วและคนรอบกายเขาเห
