จิ่งหยวนผู้นั้นเข้าไปด้วย
ฉานจึกล่าวต่อว่า “วัดด้านหลังเสียหายไปหนึ่งในสาม เมืองเจาเกอส่งทองคำในคลังครึ่งหนึ่งมา ถึงได้ซ่อมจนกลับมาเหมือนเดิมได้ ทองคำเหล่านั้นหนักจริงๆ”
นักพรตถานกล่าวว่า “นั่นควรจะเป็นปัญหาของนักพรตไท่ผิงของสำนักชิงซาน”
ฉานจึโบกมือเพื่อบอกว่าไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้อีก เขากล่าวว่า “นักพรตมาหาอาตมามีเรื่องใด?”
นักพรตถานกล่าวตรงๆ “ข้าอยากฟังความจริงจากท่าน เขาเป็นผู้อาวุโสจิ่งหยางจริงๆ หรือว่าเป็นกระบี่ปีศาจเล่มนั้น”
ยอดฝีมือระดับชั้นอย่างพวกเขา รายละเอียดและหลักฐานต่างๆ นั้นไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป
ฉานจึมองดวงตาเขาอย่างเงียบๆ พลางกล่าวว่า “ขอเพียงเขาสืบทอดกรรมทุกอย่างของนักพรตจิ่งหยางมา เช่นนั้นเขาก็คือนักพรตจิ่งหยาง”
ตอนที่อยู่บนยอดเขาเทียนกวงจิ๋งจิ่วเคยกล่าวเอาไว้ว่าข้าคือผลกรรมทั้งหมดของตัวข้า
คำพูดประโยคนี้ของฉานจึกับคำพูดประโยคนั้นของจิ๋งจิ่วมีความหมายไม่เหมือนกัน แต่มันกลับมีความเชื่อมโยงลางๆ ระหว่างกันอยู่ คล้ายหิมะบนภูเขาสูงและน้ำในทะเลสาบต้าเจ๋อ
หากฉานจึทราบถึงบทสนทนาของหยวนฉีจิงกล่าวกับซือโก่วในคุกกระบี่ครั้งนั้น เขาก็จะรู้ว่าความจริงแล้วความคิดของพวกเขานั้นเหมือนกัน
นักพ
