ี่ เเต่ถ้าเกิดเขาเป็นนักพรตจิ่งหยางขึ้นมาจริงๆ ล่ะ อย่างนั้นจะทำอย่างไร?
ดังนั้นคนที่มาจากสำนักเสวียนหลิง สำนักจิ้งจงและสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยจึงล้วนแต่เป็นศิษย์รุ่นหลัง ยิ่งไปกว่านั้นต่างก็เป็นหญิงสาวที่รู้จักกับจิ๋งจิ่ว คนระดับเจ้าสำนักไม่มีทางที่จะปรากฏตัวขึ้นอย่างแน่นอน
เซ่อเซ่อ เชวี่ยเหนียงและเจินเถาถูกกู้ชิงเชิญไปยังใต้ระเบียงทางเดิน พวกนางมองดูจิ๋งจิ่วที่อยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ ภายในใจเกิดความรู้สึกแปลกหน้าและความหวาดกลัวอย่างรุนแรง ก้มหน้าไม่กล้าพูดอะไร
กระทั่งเซ่อเซ่อก็ไม่ได้มีท่าทางได้ใจของเด็กน้อยแม้แต่น้อย หากแต่ยืนนิ่งๆ เหมือนปลาที่เหอจานหมายตาเอาไว้
นักพรตจิ่งหยาง….ก็คือนักพรตจิ่งหยาง
ไม่จำเป็นต้องมีคำนำหน้าหรือคำนิยามใดๆ ไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายใดๆ เพียงแค่ชื่อนี้ชื่อเดียวก็พอแล้ว
นี่ไม่ใช่คนที่ทำตัวออดอ้อนเหมือนเด็กหรือใช้ลูกไม้มารยาแล้วจะเข้าใกล้ได้
“บอกอาจารย์ของพวกเจ้าว่าข้ารู้แล้ว กลับไปเถอะ”
จากนั้นจิ๋งจิ่วมองเชวี่ยเหนียง อยากจะพูดอะไรบางอย่าง
พวกกู้ชิงรู้ว่าเชวี่ยเหนียงคือนักเรียนที่เขารับเอาไว้ที่สำนักจิ้งจง ในใจคิดว่าหรือจะให้นางอยู่ที่นี่ต่อ?
พวกเขาไหนเลยจะรู้ว่าจิ๋งจิ่วกำลังคิดถึงว
