ำนักเล็กๆ แล้วก็ยังมีคนที่ไม่รู้ว่าเป็นคนของฝ่ายธรรมะหรือว่าอธรรม จำนวนของผู้ที่มาเยือนมีมากกว่าคนธรรมดาเสียอีก ชาวบ้านภายในเมืองต่างรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ ต่างพากันปิดประตูหน้าต่าง ไม่กล้าออกมา
เรือนที่ถูกหมอกหนาปกคลุมแห่งนั้น คนธรรมดาไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้ ผู้บำเพ็ญพรตเองก็ไม่สามารถเข้าไปได้ กระทั่งทิวทัศน์ที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่จ้างก็ยังไม่สามารถมองทะลุเข้าไปได้ พวกเขาจึงทำได้เพียงคุกเข่าอยู่ด้านนอกหมอก บ้างก็นั่งขัดสมาธิอยู่ด้านนอกหมอก รอคอยให้คนในหมอกเรียกเข้าไปพบอย่างตื่นเต้น
แล้วก็ยังมีผู้บำเพ็ญพรตบางคนที่บอกว่าตนเองมีพรสวรรค์ไม่ธรรมดา ชูสองมือขึ้นมา ตะโกนไปทางหมอกหนาทึบแห่งนั้นไม่หยุด
“ข้าคืออัจฉริยะแห่งเกาหยาง หากนักพรตยอมให้ข้าเข้าพบ บางทีข้าอาจจะมองเห็นความจริงของวิถีกระบี่ได้อีกครั้งก็เป็นได้!”
“หากท่านนักพรตยอมรับข้าเป็นศิษย์ ข้าจะต้องทำให้วิถีกระบี่ของชิงซานยิ่งใหญ่เกรียงไกรได้อย่างแน่นอน!”
“นักพรตจิ่งหยาง หากท่านร้ายกาจอย่างที่เล่าลือกันจริงๆ ทำไมถึงไม่สังหารข้าให้ตายในฝ่ามือเดียวล่ะ!”
……………………………………………………………….
