นใบหน้า ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป
จิ๋งจิ่วยืนนิ่งเงียบอยู่ที่ก้นหลุมครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวถามว่า “ใบหน้านี้ยังน่าเกลียดอยู่อีกหรือ?”
อาต้าถอนใจออกมา ในใจครุ่นคิดว่าเมื่อครู่ได้ยินเจ้าพูดเรื่องภูเขาลำธาร สรรพสิ่งในจักรวาลอะไรนั่น ข้ายังนึกว่าเจ้าปกติขึ้นมาหน่อยแล้ว ที่แท้ก็ยังเป็นเหมือนเมื่อก่อนอยู่
นั่นมันเกี่ยวกับใบหน้าที่ไหนกันเล่า?
ต่อให้ใบหน้าของเจ้าจะดีแค่ไหน มันก็ไม่ใช่ใบหน้าของจิ่งหยาง
เพียงแต่ในเมื่อเจ้าบอกว่าชอบ เหตุใดกลับเย็นชากับนางมาตั้งหลายร้อยปี เป็นเพราะนางชอบดื่มสุรา พอดื่มเยอะแล้วชอบร้องเพลงหรือ?
เมื่อได้ยินเสียงของอาต้าในกระแสจิต จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ในเมื่อสุดท้ายต้องแยกจากกัน เหตุใดต้องอยู่ด้วยกันแต่เริ่ม?”
อาต้าหมดคำพูดอีกครั้ง ในใจครุ่นคิดว่าคำพูดประโยคนี้กับประโยคก่อนหน้านั้นมันออกจะเหมือนบทรักในนิยายไปหน่อย ดูไม่เหมือนคำพูดที่เจ้าจะพูดออกมาได้เลย
จิ๋งจิ่วไม่รู้ว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่ เขาอุ้มมันเดินกลับเข้าไปในสวน ก่อนกล่าวว่า “ตะกละไปไม่ดี”
อาต้าคิดในใจว่าเจ้าว่าใครกันแน่? มันไม่สนใจเขาอีก หากแต่เดินไปนอนอาบแดดอยู่บนชายหลังคาแห่งหนึ่ง ปรับลมปราณภายในร่างกาย
ตอนที่อยู่
