ังกลายเป็นตัวประหลาดแบบนี้อีก สุดท้ายแล้วข้าก็ต้องอยู่ตัวคนเดียว ท่านพอใจแล้วใช่ไหม? ทำไมท่านถึงใจร้ายขนาดนี้?”
จิ๋งจิ่วยืนอยู่ก้มหลุม ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยเศษดิน บนชุดขาวเต็มไปด้วยรอยฉีกขาด สภาพดูย่ำแย่เป็นอย่างมาก
อาต้าไม่ได้ถูกเขายกขึ้นมาป้องกัน รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก
แต่มันไม่ได้รู้สึกเห็นใจจิ๋งจิ่วแม้แต่น้อย มันเพียงแต่เงยหน้ามองดูหนานว่างที่กำลังร่ำไห้เสียใจ คิดในใจว่าสาวน้อยช่างน่าสงสารจริงๆ
จิ๋งจิ่วไม่ได้พูดอะไร มิใช่เป็นเพราะขี้เกียจหรือว่าเย็นชา หากแต่เป็นเพราะเขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรจริงๆ
นิ่งเงียบอยู่เป็นเวลานาน
อารมณ์และน้ำตาที่อยู่บนใบหน้าของหนานว่างถูกสายลมพัดพาออกไปจนหมด เหลือเพียงความเศร้าสร้อยเล็กน้อย นางกล่าวถามว่า “ท่านไม่เคยชอบข้าเลยใช่ไหม?”
จิ๋งจิ่วครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “ภูเขาลำธาร สรรพสิ่งในจักรวาล ข้าชอบหลายอย่าง แน่นอนว่ามีเจ้าด้วย”
อาต้าเงยหน้าขึ้นมามองเขา ในใจคิดว่าพูดอะไรของเจ้า?
“ถุย!”
หนานว่างถ่มน้ำลายลงไปก้นหลุม กล่าวว่า “แต่ตอนนี้ข้าไม่ชอบท่านแล้ว หน้าตาหน้าเกลียดขนาดนี้”
เมื่อกล่าวจบประโยคนี้ นางก็ยกแขนขึ้นมาเช็ดคราบน้ำตาที่ไม่มีอยู่บ
