ไม่ยอมให้ข้าแต่งกับคนอื่น มันไม่มากเกินไปหน่อยหรือ!”
หนานว่างทนไม่ไหวอีกแล้ว นางยกมือขึ้นมาเตรียมจะตบอีกครั้ง
จิ๋งจิ่วยืนอยู่ที่เดิม ไม่มีทีท่าว่าจะหลบ แล้วก็ไม่มีความคิดว่าจะยกแมวขึ้นมา เขาเพียงแต่ยืนมองนางอย่างเงียบๆ
อาจจะเป็นเพราะหักใจทำไม่ลง หรืออาจเป็นเพราะคิดขึ้นมาได้ว่าอีกฝ่ายคืออาจารย์อา?
ฝ่ามือที่สองของหนานว่างจึงไม่ได้ฟาดลงไป สุดท้ายกลายเป็นกำปั้นเล็กๆ ตกลงไปที่หน้าอกของเขา
เสียงตูมดังสนั่น
ลมคลุ้มคลั่งพัดขึ้นมา หอไม้สามชั้นที่ยังหลงเหลืออยู่อีกครึ่งหนึ่งพังถล่มลงมาจนหมด ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย
ด้านนอกเรือน กู้ชิง จัวหรูซุ่ยและหยวนฉวี่ได้ยินเสียงที่ดังสนั่นนี้ พวกเขารับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนส่งผ่านมาจากใต้เท้า รู้สึกตกใจอีกครั้ง
พวกเขามองไปทางเจ้าล่าเยวี่ย
เจ้าล่าเยวี่ยหลับตา นั่งบำเพ็ญเพียรลงไปบนพื้น ไม่ได้สนใจเรื่องที่เกิดขึ้นในเรือนเลย
……
……
ฝุ่นควันตกลงมาอีกครั้ง ตรงด้านหน้าเศษซากปรักหักพังของหอไม้มีหลุมขนาดใหญ่ที่ลึกประมาณหลายจ้างปรากฏขึ้นมาหลุมหนึ่ง
หนานว่างร่ำได้พลางตะโกนว่า “มีเพียงศิษย์พี่เท่านั้นที่รักข้า แต่ท่านกลับไม่ให้ข้าแต่งกับเขา แล้วตอนนี้ล่ะ! เขาตายไปแล้ว! แล้วท่านย
