ง
กู้ชิงส่งเสียงอืมออกมา กล่าวว่า “ยอดเขาเสินม่อปิดแล้ว น่าจะไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ดูแลรับใช้อาจารย์สำคัญกว่า”
จิ๋งจิ่วไม่ได้หมุนตัวกลับมา เขานั่งอยู่ด้านหน้ากระบี่คมจักรวาล เหมือนกับเด็กเลี้ยงวัวที่นั่งอยู่บนหลังวัว กล่าวว่า “ก็นั่นแหละ เดิมทีบนโลกนี้มันก็ไม่มีเรื่องอะไรที่วางไม่ได้”
เมื่อได้ยินคำพูดที่มีสองความหมายเช่นนี้ จัวหรูซุ่ยครุ่นคิดว่าท่านโยนเรื่องราวมากมายขนาดนั้นให้กู้ชิง เขาไหนเลยจะกล้าวาง?
ท่ามกลางบทสนทนาสั้นๆ ง่ายๆ กระบี่บินสามเล่มและคนห้าคนบินอยู่ในท้องฟ้าผ่านลำธารสี่เจี้ยนไป ด้วยป้ายคำสั่งทำให้พวกเขาผ่านข่ายพลังชิงซานออกไปได้อย่างง่ายดาย
โลกที่พวกเขาอยู่ในเวลานี้คือโลกแห่งความเป็นจริง แต่มันกลับดูมิคล้ายความจริงสักเท่าไร เพราะอากาศดีเป็นอย่างมาก
ฟ้าน้ำเงิน ดวงอาทิตย์สีแดง สาดส่องลงมาบนใบหน้า อบอุ่นจนรู้สึกสบาย ไหนเลยจะคล้ายว่าอยู่ในฤดูหนาว
จัวหรูซุ่ยหรี่ตามองดูดวงอาทิตย์สีแดงดวงนั้น คิดถึงหนทางที่ยังมิอาจรู้ได้หลังจากนี้ ภายในใจหาได้มีความรู้สึกผิดหวังไม่ ในทางกลับกัน เขากลับมีความรู้สึกฮึกเหิมเป็นอย่างมาก
ก็เหมือนอย่างตอนที่อยู่ในวัดกั่วเฉิงครั้งนั้น เขามองดูเรือเมฆที่แย่งชิงความ
