โดดเด่นกับพระอาทิตย์ที่กำลังตกดิน จึงเกิดความฮึกเหิมที่จะสู้กับสำนักจงโจวขึ้นมา อยากจะรู้ว่าแน่สักแค่ไหนกัน?
เขามองไปทางเบื้องหน้าที่อยู่ไกลออกไป กล่าวอย่างทอดถอนใจว่า “ต่อให้เป็นขอบฟ้าขอบทะเล มีอันใดน่าหวาดกลัว?”
กู้ชิงมองดูเขา กล่าวว่า “ถึงแล้ว”
……
……
ลำแสงกระบี่ส่องสว่างเมืองอวิ๋นจี๋
พวกจิ๋งจิ่วมาถึงเหลาสุราแห่งนั้น
จัวหรูซุ่ยไม่เข้าใจคำพูดประโยคนั้นของกู้ชิง คิดในใจว่านี่เป็นธรรมเนียมของยอดเขาเสินม่อจริงๆ ด้วย ก่อนที่จะทำเรื่องใหญ่ต้องกินหม้อไฟก่อน
หลังจากน้ำแกงสีแดงและน้ำแกงสีขาวเดือดพล่านขึ้นมา ผักชนิดต่างๆ ก็พากันกระโดดลงไป ทุกคนนั่งกินอย่างเงียบ หรือไม่ก็นั่งมองอย่างเงียบๆ ไม่มีใครพูดอะไร บรรยากาศค่อนข้างอึดอัด
จัวหรูซู่ยคิดในใจว่าควรคิดก่อนหรือเปล่าว่าหลังจากนี้จะไปที่ไหนหรื?
หลังจากน้ำแกงสีแดงและน้ำแกงสีขาวเดือดพล่านขึ้นมา ผักชนิดต่างๆ ก็พากันกระโดดลงไป ทุกคนนั่งกินอย่างเงียบๆ หรือไม่ก็นั่งมองอย่างเงียบๆ ไม่มีใครพูดอะไร บรรยากาศค่อนข้างอึดอัด
จัวหรูซู่ยคิดในใจว่าควรคิดก่อนหรือเปล่าว่าหลังจากนี้จะไปที่ไหน?
เขากินเนื้อแพะสดๆ ไปเจ็ดจาน คิดแผนการเตรียมเอาไว้สามสี่แผน
ถูกขับออกมาจากชิงซา
