ึ่งมองดูเขา พลางกล่าวด้วยสีหน้าเฉยชา “เจ้ายังอยู่ที่นี่ทำไม?”
กู้ชิงกล่าวเสียงนุ่มนวล “ยอดเขาเสินม่อต้องมีคนคอยดูแล ยิ่งไปกว่านั้นหากมีเรื่องด่วนอะไรที่จำเป็นต้องให้เจ้าสำนักจัดการ ข้าก็จะได้แจ้งไปยังเจ้าสำนักได้ทันการ”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนต่างรู้สึกว่าน่าขันเป็นอย่างมาก ในใจครุ่นคิดว่าจิ๋งจิ่วออกจากชิงซาน สูญเสียการคุ้มกันไปแล้ว ไม่แน่วันไหนอาจจะถูกคนลอบสังหารก็เป็นได้ เกรงว่าชั่วชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสที่จะกลับมายังชิงซานอีกแล้ว เขาบอกว่าตัวเองยังเป็นเจ้าสำนักชิงซานอยู่ หรือเจ้าคิดว่าเขายังจะเป็นต่อไปได้จริงๆ?
กู้ชิงไม่รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องเหลวไหล
จิ๋งจิ่วไปแล้ว อย่างไรก็ต้องมีคนคอยเฝ้ายอดเขาเสินม่อ
ที่เจ้าล่าเยวี่ยเหลือบมองเขาก่อนจะจากไปก็มีความหมายเช่นนี้
นี่คือการรู้ใจกัน
ในอดีตจิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ยออกไปท่องเที่ยวบนโลก ก็เป็นกู้ชิงที่คอยเฝ้ายอดเขาเสินม่อเอาไว้ ในตอนนั้นเขาไม่ได้เป็นกระทั่งศิษย์ด้วยซ้ำ เพียงแค่เพียงแขกที่มาพักบนยอดเขา
“ช่างเหลวไหลจริงๆ!”
ในท้องฟ้ามีเสียงที่เย็นชาของเหอเว่ยดังขึ้นมา
“เจ้าเป็นศิษย์ของปีศาจกระบี่ มีสิทธิ์อะไรอยู่ที่ชิงซาน
เรื่องของชิงซานต้องให้สำนักคุนหลุนมา
