ี่ยนกลายเป็นจุดดำสองจุด
ฟางจิ่งเทียนมองดูภาพที่อยู่ไกลออกไป นิ่งเงียบไม่พูดอะไร
เตรียมตัวตั้งมากมายขนาดนี้ เอาหลักฐานที่แน่นหนาออกมาอย่างนี้แล้ว แต่เหตุใดกลับจบลงเช่นนี้?
“เจ้าไม่เข้าใจหรือว่าเหตุใดนักพรตไท่ผิงถึงเอาชนะเขาไม่ได้เสียที?”
ฉานจึกล่าวว่า “นอกจากสิ่งที่นักพรตจิ่งหยางกล่าวมาก่อนหน้านี้ ข้ามองว่าความจริงแล้วมันยังมีเหตุผลที่สำคัญอย่างมากอยู่อีกเหตุผลหนึ่ง”
คำพูดประโยคนี้ดูเหมือนเป็นการกล่าวให้ฟางจิ่งเทียนฟัง แต่ความจริงแล้วกลับเป็นการบอกกล่าวต่อศิษย์ชิงซานไปจนถึงทุกคนที่อยู่บนยอดเขา
“นักพรตไท่ผิงเฉลียวฉลาด มีน้ำจิตน้ำใจ มีผู้สนับสนุนจำนวนนับไม่ถ้วน ส่วนนักพรตจิ่งหยางกระทั่งเพื่อนก็มีอยู่แค่ไม่กี่คน แต่เหตุใดสุดท้ายแล้วเขากลับไม่เคยพ่ายแพ้อย่างแท้จริงมาก่อน? นั่นเพราะว่าสิ่งที่นักพรตไท่ผิงมีนั้นล้วนแต่เป็นลูกศิษย์และลูกน้อง แต่สิ่งที่นักพรตจิ่งหยางมีนั้นล้วนแต่เป็นสหายที่เห็นด้วยกับแนวความคิดของเขา”
ฉานจึกล่าวว่า “การเดินไปบนธรรมวิถีเองก็เช่นนั้น ใต้หล้ามีความยุติธรรม แล้วใต้หล้าจะไม่ช่วยเขาได้อย่างไร?”
คิ้วสีขาวของฟางจิ่งเทียนลอยขึ้นมาอย่างแผ่วเบา เขากล่าวเย้ยหยันเล็กน้อย “ต่อให้เขาเป็นอาจารย์อา
