่อมโยงสองจิตมากที่สุด
นี่เป็นเรื่องที่ทุกคนต่างรู้
สีหน้าของฟางจิ่งเทียนค่อนข้างดูแย่ เขากล่าวว่า “อันที่จริงนี่เป็นเรื่องภายในของสำนักชิงซาน ขอฉานจึอย่าได้สอดมือเข้ามายุ่ง”
ฉานจึหุบยิ้มลง มองเขาพลางกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า “เจ้าผิดแล้ว เรื่องใดก็ตามที่เกี่ยวข้องกับนักพรตจิ่งหยาง นั่นล้วนแต่เป็นเรื่องของใต้หล้า ทุกคนมีสิทธิ์ยุ่ง”
……
……
“พอได้แล้ว”
เสียงที่จริงจังและเย็นยะเยือกของหยวนฉีจิงดังสะท้อนไปมาในหมู่ยอดเขา
เขามองจิ๋งจิ่วที่เดินไปถึงริมผา นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าวว่า “เชิญ….ท่านไปพักผ่อนนอกสำนักสักระยะแล้วกัน แต่อย่าไปไหนไกล”
ฟางจิ่งเทียนสายตาเย็นยะเยือกเล็กน้อย กล่าวว่า “ศิษย์พี่ ท่านจะทำอะไร?”
หยวนฉีจิงกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “ข้าเป็นกฎแห่งกระบี่ จะทำอะไรไม่จำเป็นต้องขออนุญาตเจ้า”
นี่คือกฎของชิงซาน ต่อให้ตอนนี้ฟางจิ่งเทียนจะเป็นยอดคนขั้นทะลวงสวรรค์ เขาก็ไม่มีเหตุผล แล้วก็ยิ่งไม่มีสิทธิ์คัดค้านการตัดสินใจของหยวนฉีจิง
ฟางจิ่งเทียนจ้องมองดูดวงตาของเขา กล่าวว่า “ฉานจึเองก็กล่าวแล้วว่าเรื่องที่เกี่ยวข้องกับอาจารย์อาล้วนเป็นเรื่องของใต้หล้า เกรงว่าเรื่องนี้ท่านเพียงคนเดียวคงไม่อาจตัดสินใจ
