มากขนาดนี้?
“ข้าเองก็คิดเช่นนี้” จิ๋งจิ่วกล่าว
ไม่ว่าจะเป็นฟางจิ่งเทียน หรือว่านักพรตไท่หลู หรือว่าอาเพียวก็ล้วนแต่เป็นแผนการของศิษย์พี่
ศิษย์พี่คิดอยากจะดึงเขาลงมาจากตำแหน่งเจ้าสำนัก จากนั้นสังหารเขา เพราะศิษย์พี่คิดมาตลอดว่าเขาคือกระบี่สรรพสิ่งรวมเป็นหนึ่ง
ในความคิดของศิษย์พี่ ชิงซานใช้กระบี่ มิอาจถูกกระบี่ใช้ได้ นี่เป็นเรื่องที่ไม่สามารถยอมรับได้
จิ๋งจิ่วเดินไปถึงป้ายหิน ทอดตามองไปยังยอดเขาเสินม่อที่ไกลออกไป ตบไปบนกระดองของหยวนกุยเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “ไปล่ะ”
คำพูดประโยคนี้ไม่มีประธาน แล้วก็ไม่มีทิศทาง
เขากำลังบอกลาเต่าหิน หรือว่าบอกใคร?
“ทราบแล้ว” เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว
กู้ชิงลุกขึ้นยืน ประคองกระบี่คมจักรวาลเดินตามไป เตรียมจะเชิญอาจารย์นั่งบนกระบี่
หยวนฉีก้มหน้าเดินตามไปเช่นกัน ไม่กล้ามองหยวนฉีจิงแม้เพียงนิดเดียว
……
……
“คิดจะหนี? ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก”
เสียงที่เย็นชาของไป๋หรูจิ้งดังขึ้นมา
ลำแสงกระบี่ที่ดุดันสายหนึ่งฟันไปทางจิ๋งจิ่วที่อยู่ตรงป้ายหิน
ในตอนที่ถูกขังอยู่ในคุกกระบี่เป็นเวลาหลายปี เขาได้ครุ่นคิดถึงความพ่ายแพ้ครั้งนั้นอย่างละเอียด ก่อนจะมั่นใจว่าสภาวะของจิ๋งจิ่วมิอาจเทียบเท่าตน เพียงแต่ใช้แรงก
