เส้นนั้น
จัวหรูซุ่ยเองก็เช่นกัน
บนหมู่เขาชิงซานถูกบรรยากาศที่ลี้ลับอย่างหนึ่งเข้าปกคลุม
ทันใดนั้นพลันมีเสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยความรู้สึกโกรธเกรี้ยวทำลายบรรยากาศนี้ลง
“ต่อให้บนลิ้นของเจ้ามีดอกบัวบานขึ้นมา มันก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่าเจ้าเป็นปีศาจกระบี่ได้!”
เสียงตะโกนมาจากกลุ่มคนของยอดเขาเทียนกวง
ยังคงเป็นคนผู้นั้น
หลังจากจิ๋งจิ่วต่อยนักพรตไท่หลูจนตาย คนผู้นี้ก็เคยตำหนิเขามาแล้วครั้งหนึ่ง บอกว่าเขาคิดจะสังหารศิษย์ชิงซานทั้งหมดอย่างนั้นหรือ?
หลังจากผู้อาวุโสของยอดเขาเทียนกวงไป๋หรูจิ่งถูกขังอยู่ในคุกกระบี่มาเป็นเวลาหลายปี ในที่สุดเขาก็ถูกปล่อยตัวออกมา
ไป๋หรูจิ้งเดินออกมาจากกลุ่มคน จ้องมองจิ๋งจิ่วพลางตะคอกเสียงดังว่า “เจ้าปีศาจกระบี่ เจ้ามอบตัวเสียดีกว่า!”
ฉานจึกำลังครุ่นคิดถึงคำพูดประโยคนั้นของจิ๋งจิ่วอยู่ รู้สึกน่าสนใจเป็นอย่างมาก ทันใดนั้นพลันถูกเสียงตะคอกนี้ขัดจังหวะ จึงรู้สึกไม่ค่อยพอใจเท่าไร เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยมองไปทางไป๋หรูจิ้ง ในใจครุ่นคิดว่าเจ้าอยากตายหรือไง?
แต่ผู้บำเพ็ญพรตจำนวนมากฟังคำพูดประโยคนี้ของจิ๋งจิ่วไม่เข้าใจ พวกเขาถูกเสียงตะคอกนี้ทำให้ได้สติขึ้นมา — นั่นสิ ทำไมข้าถึงต้องฟังคำพูดข
