ความคิดที่อาจารย์มีต่อตนเองนั้นถูกต้อง เขามั่นใจในตัวเองเกินไปจริงๆ
นักพรตไท่หลูไม่มีทางที่จะเป็นตัวชี้ขาดอะไรได้
ต่อให้ตอนนี้นักพรตไท่หลูจะยังมีชีวิตอยู่ เขาก็ไม่สามารถดึงจิ๋งจิ่วลงมาจากตำแหน่งเจ้าสำนักได้
ดวงจิตกับกายเนื้อ อย่างไหนถึงจะใช้เป็นหลักฐานอ้างอิงได้กันแน่?
นักพรตไท่หลูเคยเห็นเพียงรูปร่างภายนอกของปีศาจกระบี่นั้น แล้วจะตัดสินใจอย่างไรว่าจิ๋งจิ่วเป็นใคร?
นี่ยังคงเป็นปัญหาที่ไม่สามารถตอบได้
“เยิ่นเย้อแล้ว” จิ๋งจิ่วกล่าว
อาเพียวน้อมรับคำชี้แนะ เขาบินขึ้นในอากาศเหนือยอดเขา เหลียวหน้ากลับมามองดูเขาที่อยู่ในกระท่อม จากนั้นกล่าวว่า “ท่านควรจะถูกพิสูจน์ได้ แล้วก็สามารถพิสูจน์ได้”
ตอนที่เขาอยู่บนทางขึ้นเขาก่อนหน้านี้ เขาก็เคยพูดสองประโยคนี้แล้ว
พูดซ้ำอีกครั้ง ย่อมต้องเป็นเพราะสำคัญ
ไม่ว่าจะเป็นนักพรตไป๋หรือว่าปู้ชิวเซียว คนสำคัญแห่งโลกบำเพ็ญพรตอย่างฉานจึหรือว่าเจ้าสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยก็ล้วนแต่นิ่งเงียบมาตั้งแต่ต้น
นี่คือเรื่องภายในของสำนักชิงซาน การนิ่งเงียบก็คือการให้ความเคารพ
แต่ในเวลานี้เอง ฉานจึพลันเอ่ยขึ้นมา
เขาเดินเท้าเปล่ามาถึงริมลานเมฆ มองดูเด็กชายชุดน้ำเงินที่อยู่บนยอดเขาผู้นั้นพลางกล่าวถ
