ักฐานออกมา มากแค่ไหนก็ไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าจิ๋งจิ่วมิใช่จิ่งหยาง
แต่นักพรตไท่หลูมีชีวิตอยู่ในชิงซานมาเป็นเวลานานมากพอ อีกทั้งเขายังเคยเห็นกระบี่เล่มนั้นจริงๆด้วย
คำพูดของเขาย่อมต้องกลายเป็นการยืนยันที่หนักแน่นมากที่สุด
จิ๋งจิ่วรู้ว่าอาจารย์อาไท่หลูเคยเห็นกระบี่สรรพสิ่งรวมเป็นหนึ่งจริงๆ นั่นก็คือตอนที่ศิษย์พี่เอากระบี่สรรพสิ่งรวมเป็นหนึ่ง บุกขึ้นไปบนยอดเขามั่วเฉิงในคืนนั้น
แต่นั่นไม่สำคัญ สำนักชิงซานในตอนนี้ไม่มีใครแก่ไปกว่าเขาแล้ว เช่นนั้นก็ไม่มีใครที่จะสงสัยในคำพูดของเขาได้
ก็เหมือนอย่างที่ก่อนหน้านี้ ไม่มีใครที่จะพิสูจน์ได้ว่าเขาเป็นจิ่งหยางหรือว่ากระบี่สรรพสิ่งรวมเป็นหนึ่งกันแน่
“ไม่เจอกันนาน อาจารย์อา”
ไม่ว่าใครต่างก็ฟังออกว่าเขาพูดในฐานะของจิ่งหยาง
“ปีศาจกระบี่ จนถึงตอนนี้แล้วยังคิดอยากจะหลอกคนอื่นเพื่อให้ตัวเองรอดอีกอย่างนั้นหรือ?”
ในดวงตานั้นแก่ชราของไท่หลูมีคล้ายมีแววตาหยอกเย้าปรากฏขึ้นมา
จิ๋งจิ่วรับรู้ถึงความหมายที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อได้อย่างชัดเจน
ไม่ว่าเจ้าจะเป็นจิ่งหยางหรือว่าสรรพสิ่งรวมเป็นหนึ่ง วันนี้เจ้าก็ต้องตายสถานเดียว
ในตอนนั้นยอดเขามั่วเฉิงถูกกวาดล้าง ยังไงหนี้แค้นนี้
