่ตอนที่ถูกกล่าวหาว่ามิใช่จิ่งหยาง หากแต่เป็นปีศาจกระบี่ของกระบี่สรรพสิ่งร่วมเป็นหนึ่ง จิ๋งจิ่วก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ไม่ว่าฟางจิ่งเทียนจะถามคำถามอะไร เขาก็ล้วนแต่ไม่ตอบ มีบางคนมองว่านี่คือความหวาดกลัวที่ถูกจับได้ แต่สำหรับคนอื่นๆอย่างกู้ชิงแล้ว นี่ย่อมต้องเป็นเพราะจิ๋งจิ่วรู้สึกว่าคำถามเหล่านี้มันไร้สาระจนไม่มีค่าให้ต้องตอบ
แต่ในเวลานี้เขากลับมีความสนใจขึ้นมา เขาลูบหลังของอาต้า มองดูฟางจิ่งเทียนพลางกล่าวถามว่า “รายละเอียดอะไรบ้าง?”
“ข้าอยากจะถามหน่อยว่า มีคนเคยเห็นเจ้าสำนักหนุ่มของพวกเราท่านนี้ขี่กระบี่หรือไม่?”
ฟางจิ่งเทียนมองดูผู้คนที่อยู่รอบๆ ยอดเขาเทียนกวง บนใบหน้ามีรอยยิ้มที่เหมือนไม่ได้ยิ้ม
กู้ชิงพลันคิดถึงเรื่องบางเรื่องขึ้นมา ใบหน้าขาวซีดเล็กน้อย
“อาจารย์อาเจ้าสำนัก…ไม่สิ ปรมาจารย์อาคืออัจฉริยะแห่งวิถีกระบี่ที่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลก แล้วจะขี่กระบี่ไม่เป็นได้อย่างไร?”
เหลยอี้จิง กล่าวออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว ชี้ไปทางศิษย์ร่วมสำนักหลายๆ คนพลางกล่าวว่า “ตอนที่พวกเราอยู่ในที่ราบหิมะก็ล้วนแต่ได้ปรมาจารย์อาช่วยชีวิตเอาไว้ ทุกคนต่างก็เห็นกับตาตัวเอง!”
ฟางจิ่งเทียนมองดูศิษย์หนุ่มผู้นี้ ก่อนกล่าวด้วยสีหน้า
