เรียบเฉยว่า “เจ้าแน่ใจนะว่าสิ่งที่เห็นคือการขี่กระบี่ มิใช่….นั่งกระบี่?”
เหลยอี้จิงงุนงง ก่อนจะเริ่มคิดถึงภาพเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อนขึ้นมา
ศิษย์สำนักชิงซานจำนวนมากและผู้บำเพ็ญพรตที่เคยเห็นจิ๋งจิ่วเองก็เริ่มหวนคิดขึ้นมา ทันใดนั้นพลันพบว่าน้อยครั้งนักที่พวกเขาจะเห็นภาพจิ๋งจิ่วขี่กระบี่
จิ๋งจิ่วย่อมต้องเคยขี่กระบี่ในช่วงเวลาที่ไม่มีทางเลือก เพราะกระบี่มิคำนึงเล็กเกินไปจริงๆ
แต่ในเวลาส่วนใหญ่ เขาเลือกที่จะเดินไปในอากาศ เดินไปบนทางขึ้นเขา หรือไม่ก็นั่งรถมากกว่า ต่อให้ต้องขี่กระบี่ เขาก็จะนั่งอยู่บนตัวกระบี่คมจักรวาลที่ค่อนข้างกว้าง
เมื่อก่อนเหล่าศิษย์สำนักชิงซานต่างคิดว่านี่เป็นนิสัยส่วนตัวของเขา จึงไม่ได้ใส่ใจอะไร ตอนนี้เมื่อถูกฟางจิ่งเทียนชี้ให้เห็น พวกเขาถึงได้รู้สึกว่าค่อนข้างแปลก
“เพราะเจ้าสงสารพวกเดียวกันเหล่านั้น ก็เลยไม่อยากเหยียบพวกมันใช่หรือเปล่า?”
ฟางจิ่งเทียนดึงสายตากลับมา ก่อนจะมองไปทางจิ๋งจิ่วแล้วพูดว่า “หรือจะบอกว่าเจ้าเห็นพวกเดียวกันเหล่านี้ถูกผู้บำเพ็ญพรตกดขี่ ภายในใจก็เลยเกิดความรู้สึกไม่ยินยอมขึ้นมา?”
จิ๋งจิ่วรู้ว่าต่อให้ตัวเองอธิบายก็ไม่มีใครเชื่อ จึงกล่าวถามว่า “ยังมีอะไรอีก?”
ฟางจ
