ระโยคนี้ เขาก็คารวะไปทางจิ๋งจิ่วอย่างเคารพนอบน้อม คนที่ทำเหมือนอย่างปู้ชิวเซียวยังมีอีกหลายคน อย่างเช่นเหอกั๋วกงและจางอี๋อ้ายที่ลุกขึ้นมาแต่แรกแล้ว อย่างเช่นคนของต้าเจ๋อและสำนักจิ้งจง เฉินเสวี่ยเซียวที่เป็นเจ้าสำนักเสวียนหลิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ ทำการคารวะอย่างนอบน้อมเช่นกัน
ศิษย์รุ่นเยาว์อย่างเซี่ยงหว่านซูมองดูจิ๋งจิ่วด้วยสีหน้าชื่นชมและกริ่งเกรง
ในดวงตาของเหอเว่ยเต็มไปด้วยความรู้สึกเหลวไหลและไม่อยากจะเชื่อ
ไม่ว่าจะเป็นความอาวุโส พรสวรรค์หรือว่าสภาวะ นักพรตจิ่งหยางล้วนแต่อยู่ในจุดสูงสุดของแผ่นดินเฉาเทียน
ทุกคนต่างคิดว่าเขาบรรลุกลายเป็นเซียนไปหลายสิบปีแล้ว ใครจะไปคิดบ้างว่าเขาจะยังอยู่บนโลกมนุษย์!
นอกจากนักพรตไป๋ที่คาดเดาความจริงได้แต่แรกกับฉานจึและหยวนฉีจิงที่รู้ความจริงแล้ว บนยอดเขามีคนเพียงแค่สองคนที่ไม่มีปฏิกิริยาอะไรออกมา
ไป๋เจ่าก้มหน้าเล็กน้อย ลมพัดพาเส้นผมพลิ้วผ่านใบหน้า ตัดแบ่งภาพบนยอดเขาและคนผู้นั้นออกเป็นภาพจำนวนมาก
น้ำตาหยดหนึ่งจับตัวอยู่บนขนตา แต่ไม่ได้หยดลงมา เพราะขนตามิได้ขยับ
แม้นจะรู้เรื่องราวแต่แรก ทว่าภายในใจยังคงรู้สึกเศร้าใจ แต่ก็ทำได้เพียงแค่ยอมรับ
แต่ก็ยังรู้สึกเศร้าใจอย่
