างมากอยู่
ลมฤดูใบไม้ผลสามารถข้ามผ่านเมืองไป๋เฉิง แต่ยากจะข้ามผ่านเวลาหกปีในที่ราบหิมะ
สาวงามสามารถก้าวข้ามวีรบุรุษ แต่ยากจะก้าวข้ามใต้ต้นไห่ถัง
อีกคนหนึ่งที่ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ก็คือเจ้าล่าเยวี่ย
นางย่อมไม่มีทางเศร้าใจ เพราะนางอยู่ข้างกายเขามาโดยตลอด ทำเรื่องราวหลายๆ เรื่องด้วยกัน คาดเดาได้แต่แรกแล้วว่าเขาคือใคร อีกทั้งยังเคยลองถามด้วย
จิ๋งจิ่วไม่ได้ปฏิเสธ
ดังนั้นในเวลานี้นางจึงเพียงแค่รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ขณะเดียวกันก็รู้สึกโล่งใจและเหมือนได้รับการปลดเปลื้อง
การที่ต้องรักษาความลับ แม้จะเป็นคนที่อยู่ข้างกายของคนที่กุมความลับ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ล้วนแต่เป็นเรื่องที่กดดันเป็นอย่างมาก
“ในที่สุดท่านก็ไม่คิดที่จะปิดบังต่อไปแล้วหรือ?”
นางมองดูจิ๋งจิ่วที่อยู่ในกระท่อม ในใจครุ่นคิดเช่นนี้
เพียงแต่ท่านปิดบังมาเป็นเวลาหลายปี เหตุใดวันนี้กลับยอมรับอย่างเปิดเผยเช่นนี้ อีกทั้งยังดูเหมือนไม่สนใจเลยว่าผลสุดท้ายจะเป็นอย่างไร? เหมือนกับราชินีแคว้นเสวี่ยที่เตรียมตัวมาเป็นเวลาหลายหมื่นปี ในที่สุดก็พาคลื่นอสูรบุกลงใต้ เตรียมที่จะยึดครองแผ่นดินเฉาเทียน แต่ผลสุดท้ายกลับถูกพระรูปหนึ่งฟาดตายในตอนที่เพิ่งจะมาถึงเมืองไป๋เฉิง
สุด
