เป็นฟางจิ่งเทียน
คนแบบนี้จะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไร?
สายตาจำนวนนับไม่ถ้วนเลื่อนจากรถเข็นคันนั้นไปยังปลายยอดเขา
ฟางจิ่งเทียนบรรลุขั้นทะลวงสวรรค์แล้ว เขาย่อมสามารถออกมาจากยอดเขาซ่อนเร้นได้ ไม่ว่าใครก็ไม่อาจว่าเขาได้
ยิ่งไปกว่านั้นใครจะไปว่าอะไรยอดคนขั้นทะลวงสวรรค์ได้?
ต่อให้เป็นสำนักอย่างสำนักชิงซานและสำนักจงโจว ยอดคนขั้นทะลวงสวรรค์ก็ถือเป็นรากฐานและความยิ่งใหญ่ของสำนัก ทำได้เพียงแค่เคารพ ไม่สามารถที่จะผูกมัดอะไรได้
รถเข็นเคลื่อนขึ้นมาถึงยอดเขา
ฟางจิ่งเทียนมองไปในกระท่อมแล้วกล่าวว่า “ข้าทะลวงสวรรค์แล้ว”
ทุกคนต่างรู้ว่าทันทีที่เขาบรรลุขั้นทะลวงสวรรค์ เขาก็จะมาชิงตำแหน่งเจ้าสำนัก แต่กลับคิดไม่ถึงว่าวันนั้นจะมาถึงเร็วขนาดนี้
ทุกคนอยากรู้ว่าจิ๋งจิ่วจะรับมือกับสถานการณ์ในตอนนี้อย่างไร
“ดีมาก” จิ๋งจิ่วกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
เขามองฟางจิ่งเทียน คล้ายมองดูศิษย์รุ่นหลังที่ยอดเยี่ยมผู้หนึ่ง ภายในคำพูดมีน้ำเสียงชื่นชม
แน่นอน คนที่ฟังออกถึงน้ำเสียงชื่นชมจากในคำพูดง่ายๆ เพียงสองพยางค์นี้ก็มีเพียงกู้ชิงเท่านั้น
บนยอดเขาเทียนกวงมีฝนตกปรอยๆ ลงมา กู้ชิงไม่ได้สนใจที่จะเช็ดน้ำฝนบนใบหน้า เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ก่อนกล่าวว
