ครกันแน่?”
“สำคัญหรือ?”
จิ๋งจิ่วให้คำตอบแบบเดียวกัน อีกทั้งยังน้อยกว่าพยางค์หนึ่ง
ฟางจิ่งเทียนกล่าวว่า “ย่อมต้องสำคัญ เพราะว่านี่มันเกี่ยวพันกับเรื่องที่งานฉลองในวันนี้จะดำเนินต่อไปหรือไม่ เจ้าจะนั่งบนเก้าอี้ตัวนี้ได้หรือไม่”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ทุกคนพากันส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาอีกครั้ง
ต่อให้คิดจะแย่งตำแหน่งเจ้าสำนัก แต่จำเป็นต้องตรงไปตรงมา ต้องแข็งกร้าวถึงเพียงนี้เลยหรือ?
ลำแสงกระบี่สีแดงส่องสว่างยอดเขา เจ้าล่าเยวี่ยมายังบนยอดเขา มองดูฟางจิ่งเทียนด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก
กู้ชิงพยายามสงบสติอารมณ์ เดินก้าวไปข้างหน้าโดยมีหยวนฉวี่ช่วยพยุง
จัวหรูซุ่ยหาวออกมา กอดอกเดินข้าไป
กั้วหนานซานมองดูเขา ยิ้มอย่างจนปัญญา ในใจครุ่นคิดว่าเจ้าเป็นศิษย์ยอดเขาเทียนกวง ทำไมถึงต้องรีบร้อนเดินออกไปด้วย
หลังจากนั้น ศิษย์ชิงซานจำนวนมากก็ก้าวออกมา
ผู้ที่เคารพเลื่อมใสในตัวจิ๋งจิ่วอย่างเหลยอี้จิงและเยาซงซานย่อมไม่จำเป็นต้องพูดอะไร กระทั่งโหยวซือลั่วกับกู้หานก็ยังก้าวออกมาด้วย
ยอดเขาเทียนกวงที่มีผู้อาวุโสมั่วฉือเป็นผู้นำและยอดเขาปี้หูที่มีเฉิงโหยวเทียนเป็นผู้นำก็แสดงท่าทีออกมาอย่างไม่ลังเล
ต่อให้เป็นยอดคนขั้นทะลวงสวรรค์ แต่จะเป
