ิงซาน ต่อให้ท่านฆ่าข้า ท่านก็ไม่สามารถออกไปได้อยู่ดี”
“อย่างนั้นหรือ?”
อาเพียวเดินไปตรงหน้าประตูถ้ำ ไม่รู้ว่าหยิบเอาขลุ่ยไม้ไผ่ออกมาจากไหนอันหนึ่ง จากนั้นเอาขลุ่ยไม้ไผ่มาจ่อที่ริมฝีปากแล้วเป่าเป็นเสียงออกมาสองสามเสียง
ประตูหินเปิดออก
อาเพียวหมุนตัวกลับมามองถงเหยียน ยิ่งเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “เจ้าบอกว่าข้าจะเป็นลูกศิษย์ของท่านเจ้าสำนัก แต่ความจริงก่อนหน้านี้ข้าก็มีอาจารย์อยู่คนหนึ่งแล้ว”
ถงเหยียนกล่าวว่า “ดูเหมือนอาจารย์ผู้นั้นจะไม่ธรรมดา”
อาเพียวกล่าวว่า “อาจารย์ของข้านักพรตไท่ผิง ย่อมไม่ธรรมดา”
………………………………………………………………
[1]บ่อน้ำ คำว่าจิ๋งในชื่อของจิ๋งจิ่วนั้นแปลว่าบ่อน้ำ
