นกล่าวว่า “ตอนนี้เขาเป็นเจ้าสำนักชิงซาน พวกท่านจะเอาชนะได้อย่างไร?”
อาเพียวมาตรงหน้าเขา ฝ่ามือฟาดไปที่หน้าอกของเขา
การเคลื่อนไหวที่ดูเหมือนธรรมดา แต่เป็นเพราะรวดเร็วเกินไป เร็วจนดูคล้ายสายฟ้า จึงให้ความรู้สึกที่เหมือนไม่อาจหลบได้
ถงเหยียนอยู่ในดินแดนหมิงมาเป็นเวลาหลายปี ปราณก่อกำเนิดหลั่งไหลออกไปเป็นจำนวนมาก กำลังอยู่ในสภาพที่อ่อนแอ จึงยิ่งไม่สามารถหลบได้
เสียงผัวะเบาๆ ดังขึ้น ฝ่ามือที่ดูเหมือนใบไม้ของอาเพียวฟาดลงไปที่หน้าอกของถงเหยียน
ใบหน้าของถงเหยียนยิ่งดูขาวซีด โลหิตสองสายไหลออกมาจากในหูของเขา
“เจ้าเองก็น่าจะถือเป็นอาจารย์ของข้าด้วยครึ่งหนึ่ง แต่ขอโทษด้วย มีเรื่องบางเรื่องที่ข้าจำเป็นต้องทำ จึงได้แต่ต้องล่วงเกินเจ้าแล้ว”
อาเพียวมองดูเขาพลางกล่าวอย่างจริงจัง
ถงเหยียนยกมือขึ้นมาเช็ดหยดเลือดที่อยู่บนแก้ม ก่อนกล่าวว่า “ท่านเลือกเวลาลงมือไม่ถูกต้อง”
อาเพียวเบิ่งตาที่ดูไร้เดียงตา กล่าวถามว่า “ทำไม?”
ถงเหยียนกล่าวว่า “ท่านน่าจะชิงลงมือตอนที่อยู่ข้างนอก”
ในดวงตาของอาเพียงมีความรู้สึกหวาดกลัวปรากฏขึ้นมา “เกี้ยวหลังนั้นมันแปลกประหลาด ทำให้ข้ารู้สึกกลัว”
ถงเหยียนกล่าวว่า “ที่นี่คือยอดเขาซ่อนเร้นของช
