กเหมือนมีเรื่องอะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น
ด้านนอกถ้ำที่อยู่ในภูเขาลูกนั้น อัญมณียังคงเปล่งแสงสีแดงออกมาอย่างชัดเจน แสดงให้เห็นว่ามีคนเก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่ด้านใน
……
……
ถงเหยียนกลับมาถึงถ้ำของตัวเอง จากนั้นวางข่ายพลัง แล้วก็ไม่ลืมที่จะยื่นมือไปใต้โต๊ะเพื่อทำให้อัญมณีที่อยู่ด้านนอกถ้ำเปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีแดง ก่อนจะเปิดลังออก
อาเพียวบินออกมาจากในลัง ผมสีดำที่เป็นเหมือนใบไม้ปรกอยู่ตรงหน้าผาก ใบหน้ากึ่งโปร่งแสงดูขาวซีด คล้ายกับปะแป้งมาอย่างไรอย่างนั้น มองดูเหมือนเด็กน้อยธรรมดาๆ ทั่วไปคนหนึ่ง
ถงเหยียนกล่าวว่า “หลังงานฉลองจบลง เจ้าสำนักจะมาหาท่าน”
อาเพียวมองดูกระดานหมากล้อมที่วางอยู่บนโต๊ะหิน พลางกล่าวว่า “ที่นี่มีหมากกระดานหนึ่งที่ยังเล่นไม่จบ”
หมากที่กระจัดกระจายเหล่านั้นเป็นหมากที่จิ๋งจิ่วและถงเหยียนวางเอาไว้เมื่อหลายปีก่อนเพื่อแสดงถึงสถานการณ์ระหว่างสำนักชิงซานและสำนักจงโจว
ถงเหยียนมองดูเขา พลางกล่าวว่า “ท่านยังอยากจะเล่นหมากล้อม?”
อาเพียวกล่าวว่า “ตอนที่อยู่ด้านล่างไม่เคยเอาชนะเจ้าได้ ก็เลยไม่ได้รู้สึกอยากเล่นอะไร แต่ว่าครั้งนี้คนที่วางหมากมิใช่ข้า”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ ถงเหยียนก็นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อ
