กโทษที่อยู่ด้านในกำลังกระแทกประตู
หลังจากนั้นภายในห้องขังอีกสองสามห้องก็มีเหตุการณ์คล้ายๆ กันปรากฏขึ้นมา ขณะเดียวกันก็ยังได้ยินเสียงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวของนักโทษเหล่านั้นด้วย
ถงเหยียนคิดในใจว่าสมแล้วที่เป็นสายเลือดของราชวงศ์ แม้จะมีลังและห้องขังกั้นอยู่ แต่ก็ยังทำให้ประชาชนในเผ่าได้กลิ่นของตัวเอง
ยิ่งเดินตรงเข้าไปในอุโมงค์ ภายในอุโมงค์ก็ยิ่งแห้งและสว่างขึ้น เมื่อมาถึงโถงใหญ่แห่งนั้น ถงเหยียนก็หยุดฝีเท้า ก่อนจะมองไปยังห้องขังที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดียวแห่งนั้น คิ้วข ขมวดขึ้นมาเล็กน้อย
เขาครุ่นคิดมาโดยตลอดว่าสำนักชิงซานจะเอาเสวี่ยจีไปขังไว้ที่ไหน
คุกกระบี่คือตัวเลือกที่ดีที่สุด แต่ก็เป็นตัวเลือกที่ไม่มีทางเป็นไปได้มากที่สุด
เสวี่ยจีจะยอมเป็นนักโทษได้อย่างไร?
ถงเหยียนดึงสายตากลับมา มุ่งหน้าต่อไปในอุโมงค์ ผ่านไปไม่นานก็มาถึงหมู่เขาที่งดงาม
ท้องฟ้าฟ้าอย่างมาก แสงอาทิตย์อ่อนโยนอย่างมาก หญ้าเขียวอย่างมาก งดงามจนคล้ายมิใช่ความจริง ที่นี่ก็คือยอดเขาซ่อนเร้นของชิงซาน
เบื้องหน้ามีภูเขาอยู่ลูกหนึ่ง ดอกไม้เบ่งบาน ภายในกิ่งไม้ที่เกี่ยวพันกันอย่างสะเปะสะปะดูคล้ายมีกฎเกณฑ์อะไรบางอย่าง
ถงเหยียนขมวดคิ้วขึ้นมาอีกครั้ง รู้สึ
