ม้แต่ก้าวเดียว
ถงเหยียนหิ้วลังเดินออกมาจากในเกี้ยวเล็กผ้าม่านเขียวมาถึงริมบ่อ จากนั้นยื่นมือไปพิงผนังบ่อที่มีน้ำค้างแข็งเกาะพลางก้มหน้ามองดูก้นบ่อที่มืดมิด ก่อนจะส่ายศีรษะเล็กน้อย
เพิ่งจะปีนออกมาจากในบ่อผ่านฟ้าอันมืดมิดก็ต้องลงไปในบ่อน้ำที่หนาวเย็นนี้อีกแล้ว เขาคิดในใจว่าตนเองเหมือนจะไม่ค่อยถูกชะตากับคำว่าบ่อน้ำ[1] สักเท่าไร
ต่อให้ไม่ชอบอย่างไร สุดท้ายก็ต้องลงไป เขาหิ้วลังใบนั้นกระโดดลงไปในบ่อ ลอยตามแสงสว่างลงไปเบื้องล่าง
ไม่รู้ว่าลอยอยู่นานเท่าไร ในที่สุดเขาก็มาถึงก้นบ่อ
ซือโก่วที่ตัวใหญ่คล้ายภูเขาสีดำค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา มันมองดูถงเหยียน สายตาอ่อนโยนเป็นอย่างมาก คล้ายว่าเห็นใจเด็กหนุ่มผู้นี้
ใช้ชีวิตอยู่ในโลกอันมืดมิดมานานขนาดนี้ มันย่อมต้องรู้ว่านั่นเป็นความรู้สึกอย่างไร
ถงเหยียนมองเห็นสายตาของมัน ภายในทรวงอกเองก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา จึงคารวะอย่างนอบน้อม ก่อนจะหิ้วลังใบนั้นเดินเข้าไปในส่วนลึกของคุกกระบี่
……
……
อุโมงค์ภายในคุกกระบี่เงียบสงัดเป็นอย่างมาก ดูคล้ายสุสาน เหมือนกับตอนที่ถงเหยียนเคยเข้ามาเมื่อหลายปีก่อน
ทันใดนั้นเอง ประตูของห้องขังห้องหนึ่งพลันมีเสียงทึบๆ ดังขึ้นมา เห็นได้ชัดว่านั
