ผสานกันระหว่างก้อนหินและพืชตัวหน นึ่งก็ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นมา
ต่อให้เป็นกุ่ยไชก็ไม่สามารถฝ่าข่ายพลังที่ยอดฝีมือรุ่นก่อนของวัดกั่วเฉิงและสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยวางเอาไว้ออกมาได้ มันทำได้เพียงหยุดอยู่ตรงหน้าผาที่อยู่ต่ำลงไปหลายสิบจ้าง เ เงยหน้ามองดูท้องฟ้าที่มืดสลัว
ใบไม้ใบหนึ่งปลิวออกมาจากบนหน้าผากของกุ่ยไช ลอยตามลมที่ชั่วร้ายเยือกเย็นขึ้นมา ข้ามข่ายพลังเหล่านั้นมาอย่างเงียบๆ ก่อนจะตกลงริมบ่อผ่านฟ้า
ความจริงแล้วใบไม้ใบนั้นคือคนผู้หนึ่ง
คนผู้นั้นใบหน้าขาวซีด หน้าตาดูอ่อนเยาว์ ขนคิ้วบางเป็นอย่างมาก สายตาดูเฉยชา นั่นคือถงเหยียน
ในมือของถงเหยียนถือลังอยู่ใบหนึ่ง ไม่รู้ว่าสิ่งที่อยู่ด้านในคืออะไร
เขาใช้วิชาหลบหนีฟ้าดิน แต่ยังคงสัมผัสถูกข่ายพลัง อักขระที่อยู่บนผนังบ่อเหล่านั้นเริ่มเปล่งแสงที่ร้อนแรงราวดวงอาทิตย์ออกมา
กุ่ยไชที่อยู่ด้านล่างตัวนั้นส่งเสียงร้องคำรามด้วยความเจ็บปวดออกมา มันหมุนตัวแล้วปีนลงไปยังโลกด้านล่างอันมืดมิด
ถงเหยียนมองไปรอบๆ ภายในใจรู้สึกค่อนข้างแปลกใจ
ก่อนหน้านี้ในที่สุดการโจมตีของเหล่าปุโรหิตก็เบาบางลงไป หมิงซือได้พูดถึงเรื่องที่จะให้เขากลับไปบนแผ่นดินเพื่อทำเรื่องใหญ่เรื่องนั้น
แ
