ล้วก็ในเวลานี้เอง เขาถึงได้รู้เรื่องการนัดหมายสิบปีระหว่างจิ๋งจิ่วกับหมิงซือ
ทำไมตอนนี้จิ๋งจิ่วถึงไม่อยู่ที่นี่? ริมบ่อผ่านฟ้าไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว?
ต่อให้อักขระเหล่านั้นจะแยกแยะพลังของสำนักจักรวาลของตนองได้ แต่พวกมันจะปล่อยลังใบนั้นไปได้อย่างไร
ถงเหยียนสีหน้าคร่ำเคร่ง คิ้วทั้งสองค่อยๆ เข้มขึ้น ทันใดนั้นพลันพบว่าแสงสว่างอันร้อนแรงจากอักขระยันต์เหล่านั้นค่อยๆ หดหายไป
เกี้ยวเล็กผ้าม่านเขียวหลังหนึ่งบินมาตามลม ค่อยๆ ลอยลงมาตรงหน้าเขา
ถงเหยียนมองดูเกี้ยวเล็กผ้าม่านเขียว นิ่งเงียบเป็นเวลานาน สุดท้ายก็เลือกที่จะเชื่อ จึงยกลังใบนั้นเดินเข้าไป
ภายในเกี้ยวเล็กผ้าม่านเขียวไม่มีคน ดูปกติธรรมดาเป็นอย่างมาก แต่มันไม่ได้เป็นเช่นนั้นอย่างแน่นอน
ถงเหยียนไม่ได้ครุ่นคิดถึงเรื่องที่ว่าผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยไปไหน เขาเอาลังใบนั้นวางไว้ใต้เท้า จากนั้นหลับตาลง
เกี้ยวเล็กสั่นไหวเล็กน้อย น่าจะกำลังลอยขึ้นจากพื้น จากนั้นบินออกไป
หลังจากนั้นครู่หนึ่งถงเหยียนก็ลืมตาขึ้นมา เขาลังเลเล็กน้อย สุดท้ายก็ยื่นมือไปเลิกผ้าม่านขึ้นมา
โลกแห่งการบำเพ็ญพรตต่างรู้ว่าเกี้ยวเล็กผ้าม่านเขียวนั้นคือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของสำนัก
