แม่ชีสุ่ยเยวี่ย ไม่รู้ว่าจิ๋งจิ่วใช้วิธีอะไรถึงยืมเอามาใช้ได้
ผ้าม่านถูกเลิกขึ้นมา แต่กลับไม่มีลมลอยเข้ามา แล้วก็ไม่มีเสียงใดๆ
ทุ่งกว้างและภูเขาที่อยู่ด้านล่างเคลื่อนผ่านไปด้านหลังอย่างรวดเร็วจนแทบจะไม่สามารถมองเห็นรายละเอียดได้
ถงเหยียนไม่ได้วางผ้าม่านลง เขามองดูทิวทัศน์ที่ไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจนเหล่านั้นอย่างเงียบๆ
อยู่ในดินแดนหมิงมาเป็นเวลาหลายปี มองเห็นสีขาวดำและเปลวเพลิงเหล่านั้นมาเป็นเวลานาน สีสันที่เขียวขจีเช่นนี้ไม่ได้เห็นมาเป็นเวลานานมากแล้วจริงๆ
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เกี้ยวเล็กผ้าม่านเขียวก็ค่อยๆ ลดความเร็วลง ความสูงเองก็ค่อยๆ ลดลงจนมาถึงพื้น
ภายในเมืองเต็มไปด้วยไอหมอก ผู้คนเดินไปเดินมาอยู่ภายในหมอก บางคนเคยชิน บางคนบนใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกประหลาดใจ ยื่นมือออกไปคว้าจับไอหมอกไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าเป็นแขกต่างถิ่ นที่มาเยือน
เกี้ยวเล็กผ้าม่านเขียวเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างช้าๆ เสียงพูดคุยกันของผู้คนลอยเข้ามาอย่างชัดเจน
แต่ที่น่าแปลกก็คือคนเหล่านั้นคล้ายมองไม่เห็นเกี้ยวหลังนี้ ไม่ได้มีสีหน้าแปลกใจหรือตกใจใดๆ
สิ่งศักดิ์สิทธิ์ของสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยย่อมต้องมีความมหัศจรรย์ของมันอยู่
ภายในเมือง
