สู้นั่งบำเพ็ญเพียรอยู่ที่นี่ แล้วก็ถือโอกาสเฝ้ากระบี่เล่มนี้ให้ศิษย์พี่ไปด้วย จะได้ไม่ถูกศิษย์ชิงซานคนอื่นหยิบเอาไว้
เขาคิดเช่นนี้พลางขัดสมาธินั่งลงไป
เจตน์กระบี่อันรุนแรงบนยอดเขาอวิ๋นสิงแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลง
ตัวผิงหย่งเจียในเวลานี้ไม่รู้ว่านี่หมายความว่าอย่างไร
ความคิดที่ดูเหมือนเกิดขึ้นมาโดยไม่ได้คิดอะไรนี้ทำให้เกิดผลดีต่อเขาเป็นอย่างมาก
……
……
พริบตาก็ผ่านไปสี่ปี คนบนยอดเขาเสินม่อทยอยออกมาจากการเก็บตัว หยวนฉวี่รู้ว่ากระบี่เล่มนั้นถูกหล่อเลี้ยงจนสมบูรณ์แล้ว จึงเดินขึ้นไปบนยอดเขาอวิ๋นสิงอย่างไม่ลังเล
ภายในเมฆหมอกอันหนาทึบ เขาใช้เพลงกระบี่เจ็ดดอกเหมยของยอดเขาซีไหล ก่อนจะหากระบี่เล่มนั้นเจออย่างรวดเร็ว
ความรู้สึกยินดียังไม่ทันจบสิ้นก็กลายเป็นความรู้สึกประหลาดใจ เพราะเขามองเห็นผิงหย่งเจียที่นั่งเฝ้าอยู่หน้ากระบี่เล่มนั้น
ความรู้สึกขอบคุณยังไม่ทันออกมาจากปากก็แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกประหลาดใจ เพราะเขาพบว่าสภาพของผิงหย่งเจียในเวลานี้ดูแปลกไปอย่างเห็นได้ชัด
เจตน์กระบี่ในยอดเขาอวิ๋นสิงวนรอบตัวเขา หลั่งไหลเข้าไปในเสื้อผ้า เส้นผมและรูจมูกของเขาอย่างช้าช้า ดูอ่อนโยนแผ่วเบา ไม่ได้ทำให้เขาเกิดอาการบาดเจ็บ
