พาตัวกลับมายังชิงซาน จนถึงตอนนี้ก็เป็นเวลาหลายปีแล้ว
หนานเจิงเป็นผู้ที่หลบหนีออกมาจากเผ่าทางใต้ แล้วก็เป็นนักฆ่าของปู้เหล่าหลิน สุดท้ายกลายเป็นผู้ดูแลกายเนื้อของหนานชวี ไม่รู้เพราะเหตุใด หนานว่างจึงไม่ได้ฆ่านาง
“อีกประเดี๋ยวเจ้าโกนหัวซะ จากนั้นเปลี่ยนเสื้อผ้า ข้าจะส่งเจ้าออกไปจากสำนัก เจ้าคิดหาวิธีที่จะเข้าไปในสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยเอง”
หนานว่างกล่าวว่า “นังผู้หญิงพวกนั้นชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านเป็นที่สุด คอยช่วยเหลือผู้หญิงที่น่าสงสาร หากรู้ถึงเรื่องราวของเจ้าที่ผ่านมาและเรื่องที่เจ้าเป็นศัตรูกับข้า พวกนางน น่าจะรับเจ้าเอาไว้”
หนานเจิงนิ่งเงียบไปครู่ก่อนกล่าวว่า “เจ้าจะเข้าไปในสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยทำไม?”
“ข้าไม่ได้ให้เจ้าไปฆ่าคน เจ้าไปดูสืบว่าเหลียนซานเยวี่ยตายแล้วหรือยัง แล้วก็ผู้หญิงที่ชื่อกั้วตงนั่นเป็นใครกันแน่”
หนานว่างกล่าววว่า “จัดการเรื่องนี้เสร็จเรียบร้อยข้าจะปล่อยเจ้าไป”
……
……
ผิงหย่งเจียนั่งอยู่ริมหน้าผา มองดูยอดเขาชิงหรงที่อยู่ฝั่งตรงข้าม นิ้วมือขยับขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เจตน์กระบี่ที่เล็กละเอียดและไร้รูปร่างจำนวนหลายสิบสายค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาจากนิ้วมือของเขา จากนั้นถักทอเข้าด้วยกัน อารมณ์ภายในใจรู้สึก
