เซื่องซึม
เขามายังยอดเขาเสินม่อ กราบจิ๋งจิ่วเป็นอาจารย์ เพลงกระบี่ที่เขาเรียนคือเพลงกระบี่ไร้จุดจบของยอดเขาชิงหรง หลังผ่านมาหลายปี เจตน์กระบี่ของเขาหล่อเลี้ยงจนสมบูรณ์เป็นอย่างมาก เพลงกระบี่เองก็ท่องจำจนขึ้นใจ แต่เมื่อไม่มีกระบี่ แล้วจะฝึกกระบี่ได้อย่างไร?
บนยอดเขาชิงหรงยังมีกระบี่ที่เหมาะสมกับเพลงกระบี่ไร้จุดจบอยู่หลายเล่ม นี่เป็นสิ่งที่เขาได้ยินมาจากศิษย์พี่กู้ชิง ส่วนศิษย์พี่ก็ย่อมต้องฟังมาจากอาจารย์ แต่ปัญหาก็คือเขา าไม่กล้าขึ้นไปยอดเขาชิงหรง ไม่ต้องให้ศิษย์พี่เตือนเขาก็รู้ว่าอาจารย์ไม่ชอบยอดเขาชิงหรง ยิ่งไปกว่านั้นอาจารย์อาหญิงและศิษย์พี่หญิงเหล่านั้นน่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสือซะอีก
เขามองไปยังถ้ำที่ประตูหินปิดสนิท ก่อนจะถอนใจออกมา
อาจารย์กำลังเก็บตัว อาจารย์อาหญิงกำลังเก็บตัว ศิษย์พี่หยวนฉวี่เองก็กำลังเก็บตัวเพื่อเตรียมตัวสืบทอดกระบี่เล่มใหม่ในอีกหลายปีหลังจากนี้ กระทั่งศิษย์พี่กู้ชิงเองก็วางงานต ต่างๆ ลง กำลังเก็บตัวอยู่ในตำหนักเช่นเดียวกัน
บนยอดเขาเสินม่อมีเพียงเขาที่ไม่มีอะไรทำ ม้าก็ไม่อยากขี่ ลิงก็ไม่อยากสนใจ แมวก็ไม่กล้าเล่นด้วย ช่างน่าเบื่อจริงๆ
ลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านทะเลเมฆ ดอกไม้ท
